เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แมวซ่าล่านิยาย
บทที่ 338 ลมหายใจเฮือกสุดท้าย
ฎีกาของอวี้เหล่ยเกิดผลแล้ว
คิดจะนำคราบเทพไปนั้นออกจะยากเย็น แต่หากคิดจะทำลายคราบเทพกลับง่ายดายอย่างยิ่ง
รายงานตามลมบอก อวี้เหล่ยอัญเชิญอัสนีบาตสายหนึ่งฟาดลงมา
"ตูม!"
หลินเฟิงรู้สึกราวกับตนเองเป็นแมลงตัวหนึ่ง ในวัน "จิงเจ๋อ" แมลงตื่นจำศีล เขาได้ยินเสียงฟ้าร้องแรกของฤดูใบไม้ผลิที่มาเยือน สั่นสะเทือนจนโลกทั้งใบแตกสลาย!
นี่ประหนึ่ง "เพลิง" สายที่สามที่โหมกระหน่ำใส่ร่าง เปลวเพลิงทั้งสามสายแผดเผาจนหลอม "จินตาน" ของเขาออกมา!
"จินตาน" ของเขา "ทะลวงร่างผุดกำเนิด"
ฟ้าแห่งตำบลตระกูลจิน สว่างแล้ว!
เด็กรับใช้นักพรตน้อยล้มพับอยู่บนพื้น เขาเอามือกุมหู อ้าปากโก่งคออาเจียน "แหวะๆ" สายฟ้าฟาดระเบิดลงมาข้างกายพอดี เขารู้สึกว่าจิตวิญญาณของตนแตกเป็นเสี่ยงๆ แม้แต่ "คน" อย่างเขา ที่สำคัญคือเป็น "คน" ไม่ได้จัดเป็นวัตถุหยิน ยังทรมานถึงเพียงนี้ แล้วประสาอะไรกับสิ่งอื่นเล่า?