กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แมวซ่าล่านิยาย
บทที่ 216 ฉันไม่ไหว แต่อาจารย์ฉันไหวมาก (4k) (1/2)
เมื่อพูดถึงตรงนี้ พระภิกษุรูปนี้ก็เริ่มสวดบริกรรมบทสวดแปลกประหลาด
ริมฝีปากของเขาขยับเปิดปิดอย่างรวดเร็ว ราวกับจู่ๆ ก็คว้าโอกาสอะไรบางอย่างไว้ได้
ชั่วพริบตานั้น หลินเฟิงมองเห็นพระสงฆ์ตรงหน้า ร่างกายปรากฏความเปลี่ยนแปลงอันแปลกประหลาด ร่างกายครึ่งซีกของเขากลายเป็นรูปปั้นดินเหนียว ซ้ำเศษดินยังร่วงกราวลงมาไม่หยุด ดินอัปมงคลที่เกาะกุมอยู่บนตัวเขาราวกับสิ่งมีชีวิต มันลุกลามคืบคลานไปยังอีกซีกหนึ่งของร่างกายเขาอย่างต่อเนื่อง
ก้อนดินคล้ายจะกลืนกินเขา คล้ายจะกลืนกินพระภิกษุทั้งรูปเข้าไป
ส่วนร่างกายอีกซีกหนึ่งของพระภิกษุรูปนี้กลับกลายเป็นภาพพระอรหันต์อันศักดิ์สิทธิ์ยิ่ง เปล่งประกายแสงนวลตาที่ทำให้รู้สึกชุ่มชื่น พระอรหันต์ฝั่งนี้ดูสงบเยือกเย็น มือหนึ่งตั้งมุทราต้านทานการรุกรานของดินอัปมงคล หลินเฟิงมองดูใบหน้าพระอรหันต์ของเขาแล้วรู้สึกประหลาดพิกล
มันเหมือนกับใบหน้าครึ่งซีกของผู้คนนับหมื่นนับพันมารวมกัน มีทั้งจุดร่วมที่เหมือนกันมากมาย และยังมีจุดเด่นเฉพาะตัวอยู่บ้าง
ปากฝั่งหนึ่งของเขาไม่ขยับ ส่วนปากอีกฝั่งกลับเปล่งเสียงสวดภาษาสันสกฤต รวดเร็วและมั่นคง ในฐานะพระสงฆ์ การเปล่งเสียงดังกังวานและถ้อยคำแม่นยำถือเป็นสัญชาตญาณ ทว่าใบหน้าฝั่งพระอรหันต์ของเขากลับบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดแสนสาหัสท่ามกลางการรุกรานของดินอัปมงคล
บนมือของเขาปรากฏดอกบัวดอกหนึ่งขึ้น ดูจากท่าทางแล้ว เขาอยากจะวางดอกบัวนั้นลงบนหน้าผากของหลินเฟิง
แต่เขาก็ทำไม่สำเร็จ