กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แมวซ่าล่านิยาย
บทที่ 209 จามรี
หลินเฟิงพุ่งชนออกไปหนึ่งที "คุรุ" ด้านหลังก็คลานสี่ขาไล่กวดตามมาแล้ว หลินเฟิงซัด "ยันต์กระบี่: โพ่วจวิน" พลังแปดส่วนออกไปแต่ไกลเพื่อหวังสกัดไม่ให้ "คุรุ" เข้ามาใกล้ ยันต์กระบี่กรีดผ่าเสื้อคลุมหนังของ "คุรุ" ขาดออก เผยให้หลินเฟิงเห็นเนื้อหนังที่ชุ่มโชกไปด้วยเลือดสดๆ
ใต้ดินโคลนของ "คุรุ" ก็คือเนื้อหนังของเขานั่นเอง
ราวกับบุปผาที่ไม่เคยโรยราและผลิบานไม่รู้จบ
"คุรุ" ปรินิพพานผีสางอะไรกันล่ะ
เขาไม่มีวันตาย เนื้อหนังพวกนี้มองยังไงก็เหมือนเซลล์มะเร็งที่เติบโตอย่างไร้การควบคุม พลุ่งพล่านออกมาพร้อมกับตัวคุรุ แขนข้างใหม่ผุดงอกขึ้นมาจากมือของเขา ทั้งยังเปลี่ยนกระดูกให้กลายเป็นวัชรศาสตรา
ฉิบหายแล้ว ฉิบหายแล้ว คราวนี้ฉิบหายจริงแท้!
หลินเฟิงปราดตามองแวบเดียวก็รู้ว่า นี่อาจจะเป็นยอดฝีมือที่ "หลงผิดเตลิดไปไกล" อีกคนหนึ่งแล้ว
ยุคนี้สมัยนี้พวกเดินทางผิดมีเยอะเกินไปจริงๆ คนโง่คนทึ่มยังไม่มีปัญญาคิดค้นสิ่งใหม่ จึงควานหาลู่ทางนอกรีตจากองค์ความรู้ที่มีอยู่เดิมเพื่อสร้าง "เป้าหมายอันยิ่งใหญ่" ของตัวเอง
มีเพียงพวกที่ฉลาดแต่ขาดความเพียร ความกล้าหาญ และความเด็ดเดี่ยวอันยิ่งใหญ่เท่านั้น ถึงได้คอยหยิบยกเศษเสี้ยวถ้อยคำจากความรู้เหล่านั้นออกมา แล้วกลายร่างเป็น "เซียนอู่ทง" หรือกลายเป็น "เดียรถีย์นอกรีต" ที่ตนเองเคยรังเกียจเพียงเพราะความกลัวสารพัดอย่าง