0208 บทที่ 208 ผิดพลาด (ชดเชย 3) (5.2k)

บทที่ 208 ผิดพลาด (ชดเชย 3) (5.2k)

ผู้พิทักษ์ธรรมอันมืดสลัวพัดพาเอากระแสลมวูบหนึ่งขึ้นมา โซ่ตรวนแกว่งไกวไปมา ร่างขององค์คุรุไม่รู้ว่าผ่านกาลเวลามากี่ปีแล้ว ทว่ากลับไม่เน่าเปื่อยผุพัง เขานั่งขัดสมาธิเพชร ดวงตาปิดสนิท นั่งนิ่งอยู่ตรงนั้นด้วยผิวพรรณสีเหลืองซีดดั่งขี้ผึ้ง

จนกระทั่งก้าวขึ้นมาบนโซ่ตรวน หลินเฟิงถึงได้เห็นว่า โซ่ตรวนเหล่านี้คือโซ่ปราบมารที่พ่นออกมาจาก "หัวซวนหนี" บนผนังโดยรอบ บนโซ่เหล่านี้สลักบทสวดพุทธมนต์เล็กละเอียดราวมดเอาไว้ น่าจะเป็นมนตร์หัวใจพระแม่ตาราเขียวทั้งหมด ดูราวกับกำลังประสิทธิ์ประสาทพรคุ้มครององค์คุรุผู้นี้อยู่

สิ่งเหล่านี้ปรากฏอยู่ร่วมกันที่จุดสูงสุดของสถูป หลินเฟิงยืนทรงตัวอยู่บนโซ่ตรวนอย่างมั่นคง รักษาสมดุลของร่างกายท่ามกลางความโคลงเคลง ใต้ฝ่าเท้าของเขาก็คือเหล่าปิศาจที่คลานไปมาและผู้พิทักษ์ธรรมอันมืดสลัว

รอบกายขององค์คุรุไม่มีสุรเสียงสวดมนต์

ก่อนที่จะเปิดกล่อง

เขาจงใจหันหลังกลับไปมอง และได้เห็นผีร้ายที่ถูก "ผ่าเปิด" ออกมา

มันเหมือนกับการผ่าหินตอน "เล่นหินหยก" ที่ยามยังไม่ผ่าเปลือกหินชั้นนอกออก ย่อมไม่มีทางรู้ว่าข้างในคืออะไร ทว่าตอนนี้เขาผ่ารูปปั้นนี้ออก และได้เห็นว่าใต้เนื้อดินคือ "ซากศพ" คือผีร้ายที่สูญเสียอวัยวะที่ใหญ่ที่สุดของมนุษย์อย่างผิวหนังไป พวกมันดูเหมือนจะเปลี่ยนผิวหนังของตัวเองให้กลายเป็นดิน แล้วอาศัยอยู่ข้างในนั้น คงกระแสชีวิตเอาไว้ได้นานอย่างน้อยหลายร้อยปี