0185 บทที่ 185 แม้แต่เทพเจ้าก็ยังมีเวลาที่มองไม่เห็น

บทที่ 185 แม้แต่เทพเจ้าก็ยังมีเวลาที่มองไม่เห็น

ฟู่โข่วที่ถูกม่านหมอกปกคลุมเงียบสงัดดั่งสุสาน บรรยากาศอึดอัดหนักอึ้งดั่งตะกั่ว ราวกับมีโลงศพใบหนึ่งคว่ำครอบอยู่เหนือฟู่โข่ว

ท่ามกลางหมอกหนาทึบ คนตีบอกยามเทเหล้าขาวลงคอไปอึกหนึ่งเพื่อสร้างความอบอุ่นให้ร่างกาย จากนั้นจึงหยิบเกราะไม้ขึ้นมาอีกครั้งแล้วเริ่มตีบอกเวลา

เสียงของเขาแทรกผ่านม่านหมอกออกไปไม่ได้เลยแม้แต่น้อย

บ้านช่องที่เลี้ยงเป็ดไก่และสุนัขเอาไว้ต่างก็พากันเงียบกริบ ไม่มีแม้แต่เสียงหมาเห่าไก่ขัน

ยิ่งเป็นเช่นนี้ ในใจของคนตีบอกยามก็ยิ่งตื่นตระหนก

คนตีบอกยามรู้ดีว่าเรื่องนี้ผิดปกติอย่างยิ่ง

เขาไม่ได้กลัวว่าบนถนนจะมีศพดำเกรียมโผล่มาหรอก เดินตรวจยามค่ำคืน ศพพรรค์นั้นจะนับเป็นอะไรได้

ที่เขากลัวที่สุดคือภาพบรรยากาศรอบตัวเกิดความเปลี่ยนแปลงต่างหาก

เพราะการตีบอกยามตอนกลางคืน สิ่งที่น่ากลัวที่สุดก็คือการหลงเข้าทางผิด ทางผิดทั่วไปเดินพลาดไปยังพอย้อนกลับมาได้ แต่สำหรับคนตีบอกยามแล้ว หากเดินผิดทางตอนกลางดึก นั่นหมายถึงจะไม่มีวันได้กลับมาอีกเลยจริงๆ