กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แมวซ่าล่านิยาย
บทที่ 105 นายเป็นอะไรไปน่ะ? (4.4k)
เมื่อเรื่องราวมันประจวบเหมาะจนทำให้คนต้องอุทานว่า "ทำไมถึงได้บังเอิญขนาดนี้"
นั่นก็ไม่ใช่เรื่องที่จะอธิบายได้ด้วยคำว่าความบังเอิญเพียงคำเดียวแล้ว
ใต้เท้า เรื่องนี้ต้องมีเงื่อนงำแน่
หลินเฟิงถูปลายนิ้วตัวเอง ตั้งมุทราขึ้นท่าหนึ่งโดยไม่ส่งเสียง
มันคือมุทราเทพที่ดิน
หกสำเนียงเทพที่ดิน จริงๆ แล้วหลังจากจับเคล็ดลับได้ เทคนิคการใช้เสียง [ฟา] กับ [โป] ก็ไม่ได้ต่างกันมากนัก
เขาผ่อนลมหายใจยาวออกจากจมูก
คลายมุทราออก แล้วเปล่งเสียง [โป] ออกมา
เลียนเสียงได้เหมือนเป๊ะ คล้ายกับเสียงฟองสบู่แตกโป๊ะ