กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แมวซ่าล่านิยาย
บทที่ 103 อยู่เป็นเพื่อนคุย? อยู่คุยด้วยก็ต้องคิดเงิน!
อาจารย์ของฉัน คลื่นสะท้อนจากการประลองวิชาเนี่ยนะ?
อาจารย์ของฉันเหรอ?
หลินเฟิงอึ้งไป "อาจารย์? ผมไปมีอาจารย์มาจากไหน? ถ้าผมมีอาจารย์เก่งกาจขนาดนั้น ผมจะโดนซัดเละเทะน่าอนาถขนาดนี้เหรอ? แล้วอาจารย์ผมอยู่ไหนล่ะ?"
สีหน้าของนักพรตยิ่งดูไม่เป็นธรรมชาติเข้าไปใหญ่ เขาโบกไม้โบกมือ "เอาน่า พูดแบบนั้นก็ไม่ถูก ไม่ใช่ว่าอาจารย์ของนายจะไม่รักไม่เอ็นดูนายซะหน่อย บางทีเขาอาจจะมีธุระต้องไปทำก็ได้
ในเมื่อนายเรียนสายวิชาของเขาไปแล้ว ก็ย่อมเป็นลูกศิษย์ของเขาโดยปริยาย
ฟ้าดิน กษัตริย์ บิดามารดา ครูบาอาจารย์ นี่คือกฎเกณฑ์อันสูงสุดของฟ้าดิน
ต่อให้เป็นฮ่องเต้ ก็ยังต้องว่ากันด้วยเหตุผลเลย"
ได้ยินแบบนี้ หลินเฟิงก็ถึงกับพูดไม่ออก
เถียงไม่ออกจริงๆ ที่สำคัญคือคิดไม่ถึงเลยว่า [วิชานักบวชชาแมน] จะเป็นของที่มีเจ้าของอยู่แล้ว