0048 บทที่ 48 ภัยธรรมชาติสืบเนื่อง

บทที่ 48 ภัยธรรมชาติสืบเนื่อง

ฝนในป่าเขานึกจะตกก็ตก ต่อให้เป็นคนท้องถิ่นก็ยังเดาอารมณ์ของเจ้าป่าเจ้าเขาไม่ถูก

สภาพอากาศเปลี่ยนวันละสามตลบ

เช้าแดดออก เที่ยงฝนตก ค่ำลมกรรโชก จันทร์กระจ่างดาวเกลื่อน ล้วนเป็นภาพที่เกิดขึ้นได้เสมอ

สิ้นเสียงฟ้าผ่าเปรี้ยง ชั่วครู่ต่อมา เม็ดฝนขนาดเท่าเม็ดถั่วก็เทกระหน่ำลงมา ซัดกระทบเต็นท์เสียงดังเปาะแปะ ใกล้จะถึงเวลาสิบเอ็ดโมงเช้าแล้ว ทว่าบนเขากลับมืดสลัวราวกับยามพลบค่ำ ไกลออกไปเกินห้าสิบเมตรก็มืดครึ้มจนมองอะไรแทบไม่ชัดเจน

ภายในเต็นท์

ทุกคนนั่งรวมกันอยู่

มีคนเอ่ยขึ้น

น้ำเสียงหนักอึ้ง

"กินยาไปแล้ว แต่ไข้ก็ยังไม่ลด สามสิบแปดองศาเซลเซียส เห็นทีคงต้องส่งตัวลงเขาไปตรวจที่โรงพยาบาลแล้วล่ะครับ"