เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บิสกิตกรอบ
ตอนที่ 281 พบดอกผกผัน
เมื่อกลับออกมาข้างนอก หมอกชั้นลึกที่ข้นจนแทบจับตัวเป็นก้อนก็สลายไปเหมือนน้ำทะเลลด เหลือเพียงหมอกชั้นตื้นที่ยังลอยอยู่รอบตัว
เจียงลั่วกวาดตามองทุกซอกทุกมุมในหมอกอย่างรวดเร็ว ทั้งโขดหินขรุขระ ต้นไม้เก่าแก่ที่ขึ้นอยู่ประปราย และเงาหมอกบิดเบี้ยว แต่ก็ยังไม่เห็นร่างงดงามที่คุ้นเคยร่างนั้น
เขาใจหายวาบ ขมวดคิ้วแน่น “หลิงอู้... คงไม่ได้เจออันตรายหรอกนะ?”
ความคิดนี้วนเวียนอยู่ในใจเจียงลั่ว
เขาสูดหายใจลึก ใช้ปลายเท้าแตะหินบนพื้นเบา ๆ แล้วพุ่งตัวขึ้นเหมือนลูกธนูที่หลุดจากสาย ชั่วพริบตาก็ขึ้นไปอยู่บนหน้าผาที่สูงที่สุดแถวนั้น
เจียงลั่วมองออกไปให้ไกลที่สุด สายตาทะลุผ่านหมอกหลายชั้น คอยค้นหาไปทั่วทุกทิศ
แต่มีหมอกชั้นลึกมาบังสายตาเป็นระยะ ทำให้มองได้ไม่ทั่ว
“ถ้าหลิงอู้อยู่ข้างนอก ด้วยนิสัยของนาง น่าจะกลับไปตรงที่พวกเราเคยเจอกัน นางต้องยังอยู่ในห้วงมิติสักแห่งและยังออกมาไม่ได้แน่”
เจียงลั่วพึมพำกับตัวเอง ก่อนเลิกค้นหาอย่างไร้ผลแบบนี้ “ลองเข้าไปอีกหลาย ๆ ห้วงมิติ อย่างไรก็ต้องเจอสักครั้ง”