ตอนที่ 162 เที่ยวชมเกาะ

ตอนที่ 162 เที่ยวชมเกาะ

“เอ้กอีเอ้กเอ้ก...”

ขอบฟ้าทางตะวันออกค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นสีแดงอมชมพู เสียงไก่ขันที่ดังใสแหวกความเงียบในยามเช้า...

เจียงลั่วค่อย ๆ ลืมตา หลังจากปรับลมหายใจฟื้นฟูร่างกายมาตลอดคืน อาการบาดเจ็บของเขาก็ดีขึ้นไปเจ็ดแปดส่วนแล้ว

ดูจากภายนอกแทบไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง เหลือเพียงอาการบาดเจ็บเล็กน้อยที่ยังซ่อนอยู่ลึกถึงระดับเซลล์

อีกแค่วันเดียว อาการบาดเจ็บที่เหลืออยู่ก็คงหายสนิท

เขาลุกขึ้นนั่ง จัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อยอย่างคล่องแคล่ว แล้วผลักประตูห้องออกไป

แสงยามเช้าส่องคลุมลานบ้านที่ล้อมด้วยกำแพงดินและหลังคากระเบื้องสีเทาอมเขียว

หยดน้ำค้างบนใบไม้ในลานบ้านต้องแสงเช้า สะท้อนเป็นประกายเล็ก ๆ