กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
แขกที่ยืนมุงอยู่ฟังคำพูดของเจิ้งอวิ๋นถิงแล้วก็เดาได้ว่า เย่าเย่าคงเป็นแค่เด็กที่ถูกทอดทิ้ง เด็กแบบนี้จะมาเป็นลูกสาวบุญธรรมของตระกูลเสิ่นอย่างง่ายดายได้อย่างไร พวกเขาจึงพากันมองเย่าเย่าด้วยสายตาคลางแคลงและไม่เห็นด้วย
ส่วนเย่าเย่าที่อยู่กลางเวที ใบหน้าเล็ก ๆ พลันซีดเผือดจนไร้สีเลือด
เธอ...เธอกลัวสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยและผิดหวังแบบนี้เหลือเกิน... หรือว่าเธอไม่คู่ควรจริง ๆ...
เธอหันกลับไปมอง แต่น้าเจิ้งไม่รู้หายไปไหน ตอนนี้บนเวทีเหลือเธอเพียงคนเดียว
“เด็กสารเลว ยืนบื้อทำไม รีบไสหัวไปซะ!”
เจิ้งอวิ๋นถิงตะโกนโวยวาย ดูท่าทางอยากพุ่งเข้าไปฉีกเย่าเย่าเป็นชิ้น ๆ