กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เย่าเย่าวิ่งออกไปข้างนอก แต่เผลอชนใครคนหนึ่งเข้า ขนมเค้กชิ้นเล็กในมือปลิวออกไป แปะเลอะเต็มตัวคนที่ถูกชน
“ขะ...ขอโทษค่ะ! หนูไม่ได้ตั้งใจ!”
เย่าเย่าไม่ทันสนใจหน้าผากที่เจ็บเพราะชน รีบยอมรับผิดและขอโทษก่อน
“ไม่เป็นไร”
พี่ชายใหญ่ตรงหน้าพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนราวกับสายลมฤดูใบไม้ผลิ เขาย่อตัวลงให้ระดับสายตาเสมอกับเย่าเย่า “หนูเป็นลูกบ้านไหนจ๊ะ หลงทางมาหรือเปล่า?”
เสิ่นทิงมองเย่าเย่าอย่างอ่อนโยน กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อจาง ๆ แผ่ออกมาจากตัวเขา ด้วยเหตุนี้เขาจึงเลือกเว้นระยะห่างจากเด็กหญิงตรงหน้า
เด็ก ๆ ไม่ชอบกลิ่นแบบนี้กันทั้งนั้น