เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้วงอักษร
⬢⬢⬢
ตอนที่ 177 ไป๋เฮ่อจื่อ
หลิวเทียนหยางฟันกระบี่ออกไป ทว่าเถาอู้ฝ่ายตรงข้ามกลับยืนนิ่งไม่ไหวติง ราวกับมิได้หวั่นเกรงอานุภาพกระบี่ที่เปี่ยมด้วยท่วงท่าดั่งผ่าเปิดฟ้านั้นแม้แต่น้อย
หลิวเทียนหยางเห็นดังนั้นดวงตาก็กระตุกวูบหนึ่ง หากแต่กระบี่ยังคงฟันลงอย่างหนักแน่น แม้เหตุผิดปกติย่อมต้องมีอสูรแฝงอยู่ ทว่าบัดนี้ธนูได้ขึ้นสายแล้ว จำเป็นต้องยิงออกไป หากฝืนยุติท่วงท่ากระบี่เสียกลางคัน ตนกลับจะถูกพลังสะท้อนกัดกิน
“ตัง!”
เสียงโลหะทองเหล็กฟาดกระแทกศิลายักษ์พันปีดังขึ้น ฝ่ามือของหลิวเทียนหยางชาไปหมด รู้สึกเพียงว่ากระบี่นี้ของตนราวกับเด็กน้อยถือดาบไม้ฟาดลงบนศิลายักษ์อย่างแรง ศิลายักษ์ยังคงนิ่งสนิทไร้รอยขีดข่วน หากแต่เด็กที่ถือดาบไม้กลับร้องไห้ขยำฝ่ามือของตน ข้างเท้ายังมีดาบไม้ที่หักเป็นสองท่อนนอนอยู่
“อ้าวไอ้ห่า!”
หลิวเทียนหยางมองเถาอู้เบื้องหน้าด้วยความตกตะลึง ในใจสาปแช่งบรรพบุรุษของมันไปสิบแปดชั่วโคตร
“นี่มันไม่ถูกต้อง!” หลิวเทียนหยางร้องออกมาด้วยความตื่นตระหนก กระบี่ผ่าเปิดฟ้าดอกนี้ ไม่ต้องพูดถึงว่ากู่เซิ่งจะมา แม้แต่มหาจักรพรรดิแห่งยุคก่อนที่จักรพรรดิแห่งเผ่ามนุษย์จะสิ้นสูญก็ยังไม่กล้าพูดว่าตนจะยืนนิ่งรับไว้ด้วยเรือนกายล้วน ๆ โดยไร้รอยขีดข่วน
หากแต่ไอ้สถานการณ์ประหลาดพิลึกเช่นนี้ กลับเกิดขึ้นตรงหน้าตนเสียแล้ว