เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้วงอักษร
⬢⬢⬢
ตอนที่ 176 กู่เซิ่ง
ภายในหอคอยทะลวงสวรรค์ ฟ้าดินได้แตกสลายไปแล้ว ไม่อาจใช้คำว่าฟ้าดินมาบรรยายการมีอยู่ของโลกแห่งนี้ได้อีกต่อไป
สองเงาร่างวูบวาบ ตามด้วยแสงกระบี่พุ่งว่อน ณ ที่ที่ผ่านไป มิติปั่นป่วน ห้วงว่างคร่ำครวญ ไม่อาจแตกสลายได้อีกแล้ว
เงาร่างหลิวเทียนหยางยืนอยู่บนห้วงว่างแห่งหนึ่ง ถังเฉินในมือสั่นสะท้านกึกก้อง เขาถือกระบี่ยืนสง่าผ่าเผย บนไหล่ซ้าย บัวอริยะกลีบซ้อนชั้นเปล่งประกายเวียนวน กลืนกินและพ่นกฎระเบียบกับพลังอันยิ่งใหญ่ที่แตกสลายของฟ้าดินแห่งนี้
ซ่งเตี้ยนชิวก็หยุดอยู่บนห้วงว่างแห่งหนึ่งเช่นกัน ข้างกายเขา มีตราหยกที่ก่อตัวจากพลังต้นกำเนิดลอยอยู่ บนตราหยกนั้น มังกรสวรรค์สามตัวที่แปรสภาพจากพลังต้นกำเนิดขด coiled อยู่ ล้วนมีสี่กรงเล็บห้านิ้ว อันเป็นสัญลักษณ์ของมังกรสวรรค์สูงสุดไร้เทียมทาน
“สามปี ส่งเจ้ามาจากบัวซ้อนกลีบถึงบัวซ้อนชั้น คาดว่าคงถึงขีดจำกัดแล้ว สุดท้ายนี้ส่งมอบวาสนาให้เจ้าหนึ่งสาย ขอให้เจ้าเข้าถึงแก่นแท้แห่งวิถียุทธ์” ซ่งเตี้ยนชิวมองเงาร่างที่พร่ามัวของตนเองแล้วกวาดกระบี่ยาว ดวงดาวสุริยจันทรัล์หลอมละลายอยู่ในปราณกระบี่ ผ่าเผยโอ่อ่า ยิ่งใหญ่ไร้ขอบเขต
“ด้วยความสามารถของข้าในตอนนี้ ได้แต่ส่งกระบี่นี้ให้เจ้าแล้วเท่านั้น หนทางข้างหน้า เจ้าจงเดินไปให้ดีเอง” ซ่งเตี้ยนชิวมองกระบี่ในมือและผู้คนตรงหน้าด้วยความปลื้มปิติ ปราณกระบี่ทะลักออกมา ราวกับน้ำท่วมฟ้าที่เขื่อนแตกพังทลาย ท่วมท้นกลบปฐมกาลแปดทิศ
“กระบี่นี้ หาชื่อมิได้……”
“พลานุภาพของมัน ทำลายสวรรค์!”