เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้วงอักษร
⬢⬢⬢
ตอนที่ 160 ที่แท้
เมื่อหลิวเทียนหยางเล่าเรื่องราวความอยุติธรรมในใจของตนให้หลงเฉิงฟังจนจบ ก็ล่วงเข้าสู่วันถัดไปแล้ว
ยามรุ่งสาง ดวงดาวเริ่มเลือนราง ขอบฟ้าทิศตะวันออกเริ่มปรากฏสีขาวดั่งท้องปลา สีสันอันอบอุ่นค่อย ๆ ปรากฏขึ้น เค้าโครงของดวงตะวันเริ่มชัดเจนขึ้นทีละน้อย เสียงนกร้องก้องกังวานอยู่ไม่ไกล ทุกสรรพสิ่งล้วนจมดิ่งอยู่ในความเงียบสงบ ช่างงดงามยิ่งนัก
“นี่ หอคอยส่องฟ้าหมื่นวิชา... รีบก้าวเข้าสู่ขอบเขตจักรพรรดิให้เร็วเข้า จงปู้อยู่ได้อีกไม่นานแล้ว ก่อนตายเขาอยากเห็นว่าทัศนียภาพเหนือดินแดนบริสุทธิ์แท้จริงแล้วเป็นเช่นไร” หลงเฉิงยื่นหอคอยส่องฟ้าหมื่นวิชาให้หลิวเทียนหยาง หลิวเทียนหยางรับเจดีย์น้อยมาแล้วเก็บเข้าไว้ในแหวนเก็บของ ก่อนจะมองหลงเฉิงเป็นครั้งสุดท้าย รูปลักษณ์มนุษย์ของอริยะอสูรอมตะผู้นี้เปี่ยมล้นด้วยความงามอันพิศวง ทว่าดวงตาคู่นั้นกลับเปี่ยมด้วยความชราภาพ ราวกับมีกาลเวลาพันปีไหลเวียนอยู่ก้นบึ้งของดวงตา
หลงเฉิงโบกมือเร่งเร้าให้หลิวเทียนหยางฉีกกระชากห้วงว่างแล้วรีบจากไปโดยเร็ว หลิวเทียนหยางรู้สึกอาลัยอาวรณ์เล็กน้อย แต่ก็ยังคงทำตาม เขาฉีกกระชากห้วงว่างด้วยมือเปล่า โดยกำหนดจุดหมายปลายทางไว้ที่สำนักศึกษาเซิ่งเทียนของเผ่ามนุษย์