เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้วงอักษร
⬢⬢⬢
ตอนที่ 155 สำแดงอานุภาพศักดิ์สิทธิ์
“เจ้าคือเขาหรือ”
น้ำเสียงอ่อนโยนและสั่นเครือ ราวกับเกรงว่าอีกฝ่ายจะอันตรธานหายไปเช่นนั้น
หลิวเทียนหยางทอดถอนใจ พยักหน้าแล้วส่ายหน้าอีกครา “จะพูดยังไงดีเล่า ผู้เปิดเส้นทางก็เป็นเช่นนี้แล เมื่อฟื้นคืนความทรงจำ อุปนิสัยย่อมปะปนเข้าด้วยกัน เวลานี้ข้าเป็นได้ทั้งซ่งเตี้ยนชิว ทั้งเหอหลัวเสิน หร่วนเฮ่อหลาง และคนอื่น ๆ หรือกระทั่งเป็นหลิวเทียนหยางในชาตินี้ได้เช่นกัน”
เจียงเยวี่ยเงียบงันไปเนิ่นนาน หลิวเทียนหยางเข้าใจความรู้สึกของนาง จึงมิได้เร่งเร้า เพียงแต่บอกกล่าวนางก่อนจากไปว่า “ครานี้ ภารกิจของผู้เปิดเส้นทางยังคงเป็นการเปิดเส้นทางโบราณทะลวงฟ้า หากสรรพชีวิตในโลกเทียนหยวนยังมิได้เหยียบย่างสู่ดินแดนบริสุทธิ์แม้เพียงวันเดียว ผู้เปิดเส้นทางก็ไม่อาจหย่อนยานได้แม้เพียงวันเดียวเช่นกัน”
มองดูเงาหลังของหลิวเทียนหยางที่จากไป เจียงเยวี่ยหลั่งน้ำตาออกมาเงียบงัน
เผ่าผี ตำหนักอมตะ
จงปู้ภูตวิญญาณอมตะนั่งอยู่บนบัลลังก์ ดวงตาทั้งคู่ที่เป็นเพลิงภูตผีสีฟ้าครามสว่างวาบสลับมืดดับ ลมหายใจของเขาสม่ำเสมอ คล้ายกำลังหลับใหล
เบื้องหน้าเขา ห้วงว่างพลันปริแตกเป็นรอยแยก รบกวนการพักผ่อนของภูตมารอมตะตนนี้ เปลวเพลิงในดวงตาของเขาลุกโชน จ้องมองไปยังรอยแยกนั้น ในสายตาปรากฏเด็กหนุ่มเผ่ามนุษย์ผู้หนึ่ง ก้าวเดินออกมาโดยมีบัวอริยะต้นหนึ่งผลิบานอยู่บนไหล่ซ้าย