เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้วงอักษร
⬢⬢⬢
ตอนที่ 149 จู๋จ้วน
“นับจากนี้ไป ข้าจะเรียกเจ้าว่าหร่วนเฮ่อหลาง เป็นอย่างไร”
น้ำเสียงของชายผู้นั้นไม่อาจล่วงรู้อารมณ์ใด แสงเพลิงทำให้มองเห็นใบหน้าของเขาไม่ชัดเจน ทว่าความรู้สึกที่เขามอบให้หลิวเทียนหยาง คือขอเพียงเขาเพียงยืนอยู่ตรงนั้น ทะเลเพลิงย่อมไม่มีวันลามมาแผดเผาถึงข้างกายเขาเป็นอันขาด
“ตกลง”
ปากของเด็กชายเอ่ยตอบออกไปอย่างไม่ฟังคำสั่งของตนเอง ชายผู้นั้นยื่นมือออก ส่งสัญญาณให้เด็กชายกุมมือเขาไว้ เด็กชายก้าวไปข้างหน้ายื่นมือเล็ก ๆ กอบกุมมือใหญ่ที่หยาบกร้านทว่าทรงพลังนั้นไว้อย่างแนบแน่น พลันนั้น โลกทั้งใบพลันปรากฏเป็นรูปธรรม เขาเงยหน้าขึ้น แลเห็นท้องฟ้าราตรีพร่างดาวหมื่นจั้ง
“ข้าจะสอนวิธีใช้กระบี่ในมือเจ้า ฟันสังหารเรื่องอยุติธรรมใต้หล้า เจ้าปรารถนาจะเรียนรู้หรือไม่”
เสียงของชายผู้นั้นดังขึ้นอีกครา หลิวเทียนหยางพยักหน้าอย่างแน่วแน่ “ปรารถนาขอรับ”
“ไอ้หนูที่ดี เช่นนั้นจงดูให้ดี กระบี่แรกนี้ มีนามว่าดับสิ้นธุลี”
ประกายกระบี่วูบวาบเพียงคราเดียว ทะเลเพลิงหมื่นจั้งพลันสงบลง