0139

⬢⬢⬢

ตอนที่ 139 ความลับอันดำมืด

หลี่ซานจินเหงื่อไหลท่วมร่าง หอบหายใจอย่างหนัก ดาบโม่ถูกทิ้งอยู่บนพื้น สองมือยันหัวเข่าเอาไว้ สายตาที่ไม่ยอมเชื่อเรื่องเหนือธรรมชาติราวกับคนธรรมดาเห็นผีตอนกลางวันแสกๆ ช่างดูประหลาดพิลึก

“มารดามันเถอะ เจ้าเป็นตัวบัดซบอะไรกันแน่?!”

หลี่ซานจินถลึงตาจ้องซูเซิ่งอัน ดวงตาแทบจะฉีกขาดหมายมั่นจะมองทะลุปรุโปร่งซูเซิ่งอันให้ได้

“ข้าเป็นเพียงเด็กเผ่ามารที่ไม่ธรรมดาอยู่นิดหน่อยเท่านั้น” เสียงแหบแห้งชราภาพของซูเซิ่งอันดังออกมา หลี่ซานจินได้ยินแล้วหงุดหงิดใจเป็นล้นพ้น

“หากเจ้าเป็นเพียงเด็กเผ่ามารที่ไม่ธรรมดา เช่นนั้นข้าก็เป็นเด็กเผ่ามนุษย์ที่ไม่ธรรมดาเหมือนกัน! เจ้ารู้หรือไม่ว่าสภาพร่างเด็กของเจ้า แต่กลับพูดจาด้วยน้ำเสียงของคนแก่มันขัดหูขัดตาแค่ไหน!” หลี่ซานจินตะโกนอย่างเสียสติ พละกำลังสูญสิ้นไปจนแทบจะหมดเกลี้ยง ทว่ากลับไม่อาจสร้างบาดแผลให้แก่ซูเซิ่งอันได้แม้แต่น้อย

ประหนึ่งว่าเจ้าใช้สารพัดวิธีจนหมดสิ้นแล้ว ทว่าก็ยังไม่อาจทำให้หญิงสาวที่เจ้าพึงใจหันมารักชอบเจ้าได้อยู่ดี

หลี่ซานจินมองดูเด็กชายที่ไร้ความรู้สึกมาโดยตลอด พลันบังเกิดความคิดอยากจะหยอกเย้าอีกฝ่ายขึ้นมา หลี่ซานจินจึงก้าวเข้าไปถามด้วยสีหน้าทะเล้น “ซูเซิ่งอันใช่หรือไม่ บ้านอยู่ที่ใดรึ?”

เงียบกริบตามที่คาดไว้