0122

⬢⬢⬢

ตอนที่ 122 ตาข่ายฟ้าดิน

หลิวเทียนหยางพักฟื้นร่างกายอยู่ที่มุมถนนนานถึงสามวันเต็ม

และภายในช่วงเวลาสามวันนี้เอง ที่ประชุมระดับสูงของเมืองสาบานโลหิตก็ได้ข้อสรุป ให้เหมิงฮวงรักษาการในตำแหน่งเจ้าเมืองชั่วคราวเพื่อบัญชาการไพร่พลและองครักษ์ส่วนหนึ่งของขุมกำลังใหญ่ต่าง ๆ ภายในเมืองสาบานโลหิต ขณะเดียวกันก็ทำให้เมืองสาบานโลหิตกลายเป็นเมืองปิดตายชั่วคราว ไม่อนุญาตให้สิ่งมีชีวิตใดเข้าออกเมืองเป็นเวลาหนึ่งสิบวัน ซึ่งในช่วงเวลานี้ ข้าวของเครื่องใช้จำเป็นในชีวิตประจำวันของราษฎร จะมีเหล่าขุนนางของเมืองนี้ใช้สัตว์อสูรมารเหินเวหาคอยช่วยขนย้ายให้

ทันทีที่คำสั่งกำหนดเวลาหนึ่งสิบวันนี้ประกาศออกไป ราษฎรทั่วทั้งเมืองต่างรู้สึกว่าเกิดเรื่องใหญ่ขึ้นแล้ว ชั่วขณะหนึ่งผู้คนจึงตื่นตระหนกขวัญผวา ทว่ายังนับว่าดีที่ไม่ได้เกิดความโกลาหลวุ่นวายอันใดขึ้น

ส่วนหลิวเทียนหยางที่ไม่ล่วงรู้เรื่องราวเหล่านี้ หลังรักษาอาการบาดเจ็บเสร็จสิ้น ก็มุ่งหน้าตรงไปยังประตูเมืองของเมืองสาบานโลหิต หมายจะออกไปจากเมืองสาบานโลหิตทันที

ยามที่เฝ้ารักษาการอยู่ใต้กำแพงเมืองสูงตระหง่านมองเห็นเงาร่างเดียวดายสายหนึ่งปรากฏขึ้นในสายตาคราแรก พวกเขามิได้ใส่ใจอันใด ด้วยคิดว่าเป็นเพียงราษฎรคนหนึ่งที่เดินตรงมายังประตูเมืองชั่วคราวเท่านั้น ทว่าเมื่อหลิวเทียนหยางเดินมาถึงใต้กำแพงเมือง เหล่ายามต่างสบตากันไปมา ยามคนหนึ่งก้าวขึ้นหน้าไปขวางหลิวเทียนหยางไว้แล้วเอ่ยถาม “เจ้าคิดจะออกนอกเมืองรึ”