0114

⬢⬢⬢

ตอนที่ 114 บรรพชนปรากฏกายพร้อมหน้า

หงซู่มองตัวอักษรคมกริบบนศิลาจารึก เขาพลันพบว่าตนเองจ้องมองตัวอักษรนั้นอยู่นานมากแล้ว จิตใจของตนถึงกับสั่นคลอนอยู่บ้าง เขาลองพยายามรักษาจิตใจให้มั่นคง ทว่ากลับพบว่าสภาวะจิตของตนได้รับผลกระทบเข้าเสียแล้ว

“นี่คือ…”

หงซู่ก้าวไปข้างหน้าอย่างช้า ๆ ยื่นมือออกไปลูบคลำศิลาจารึกเบา ๆ เนื้อหินของศิลาจารึกเรียบเนียน ถึงกับไม่มีความรู้สึกหยาบกร้านดั่งหินผาแม้แต่น้อย

“สิ่งนี้คล้ายมิใช่ของในพิภพนี้…ดูท่าสิ่งนั้นคงฉวยโอกาสหาช่องโหว่ได้จริง ๆ” บัวอริยะบนศีรษะของหงซู่พลันเปล่งแสงสว่างไสว ประกายแสงไหลเวียนงดงาม สั่นสะเทือนจนอสนีสวรรค์ที่ม้วนตัวอยู่แตกกระเจิง เมฆดำสลายไป เริ่มจากห้วงมิติตรงนี้ ไร้เมฆหมอกไกลหมื่นลี้

“อานุภาพศักดิ์สิทธิ์!” หงซู่มิได้สะกดข่มแรงกดดันอริยะที่แผ่ซ่านออกมาแม้แต่น้อย ซ้ำยังจงใจยกระดับขึ้น ทำให้มันโอบล้อมฟ้าดินผืนนี้แล้วยังคงขยายวงกว้างออกไปภายนอก

ฟ้าดินร่ำไห้!

ในขณะเดียวกัน ยอดผู้แข็งแกร่งสูงสุดของแต่ละเผ่าโบราณต่างก็รับรู้ได้ถึงความผิดปกติที่นี่ ต่างฝ่ายต่างมีตัวแทนหนึ่งคนทะยานขึ้นสู่เวหาจากดินแดนของตน รุดหน้ามายังทิศทางที่หงซู่อยู่

“สัมผัสได้หรือไม่ คล้ายจะเป็นกลิ่นอายของหงซู่” จักรพรรดิเทียมไท่เชียนค่อย ๆ ลืมตาขึ้น มองไปยังทิศทางที่กลิ่นอายของหงซู่ลอยมา เอ่ยกับจักรพรรดิเทียมเซวียนอี้ที่เพิ่งลืมตาขึ้นข้างกายเช่นกัน