0095

⬢⬢⬢

ตอนที่ 95 เสี่ยวจื่อผู้กลับสู่เผ่ามนุษย์

“เจ้าเป็นอะไรไปหรือ”

หลิวเทียนหยางมองเสี่ยวจื่อที่ไม่ยอมปั้นหน้าดีใส่ตนมาตั้งแต่เมื่อวานด้วยสีหน้ากลัดกลุ้มใจ

เสี่ยวจื่อมีสีหน้าสงบนิ่งพลางเก็บข้าวของที่เป็นของตน ความหมายชัดเจนยิ่ง นั่นคือต้องการไปจากเรือนหลังเล็กแห่งนี้เพื่อหาที่พักอื่น

“บอกศิษย์พี่หน่อยสิ เหตุใดยังเอาแต่ปั้นหน้าบึ้งตึง มีเรื่องอันใดไม่สบอารมณ์ก็บอกศิษย์พี่ มิฉะนั้นหากเก็บกดไว้ในใจตลอด นานวันเข้าจะอึดอัดจนล้มป่วยเอาได้” หลิวเทียนหยางก้าวขึ้นหน้าไปขวางเสี่ยวจื่อที่กำลังเก็บข้าวของ ทว่าหลังจากเสี่ยวจื่อถูกขวางก็หันหน้าไปเก็บตรงจุดอื่น หลิวเทียนหยางก้าวขึ้นหน้าไปขวางอีก แต่เสี่ยวจื่อก็ยังคงเบี่ยงกายหลบหลิวเทียนหยางแล้วไปเก็บข้าวของยังที่อื่น

“ข้าว่านะ เสี่ยวจื่อ…” ในใจของหลิวเทียนหยางยิ่งลนลาน มีเรื่องที่อยากพูดมากมาย ทว่าเมื่อเห็นสีหน้าที่ไร้ความรู้สึกของเสี่ยวจื่อ คำพูดวกวนมากมายสุดท้ายกลับเอ่ยไม่ออกแม้แต่ประโยคเดียว

บุรุษส่วนใหญ่มักมีท่าทางขลาดเขลาเช่นนี้ หญิงสาวที่ชอบที่สุดอยู่ตรงหน้าตน เมื่อวานนอนอยู่บนเตียงยังฮึกเหิมเปี่ยมปณิธาน วันนี้พอยืนอยู่เบื้องหน้านางกลับกลายเป็นเซื่องซึมว่าง่ายไปเสียแล้ว

หลิวเทียนหยางมองดูเสี่ยวจื่อที่เก็บข้าวของอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ก็รู้ว่าครานี้คงรั้งไว้ไม่อยู่จริง ๆ แล้ว