0092

⬢⬢⬢

ตอนที่ 92 มือสังหารบุกโจมตีอีกครา

หลังจากหลิวเทียนหยางเดินออกมาจากหอคอยชิงสวรรค์สร้างวาสนาก็ค่อย ๆ เดินทอดน่องกลับไปยังเรือนหลังน้อยของตน

ท้องฟ้าเริ่มมืดลง ทว่าอารมณ์ชมทัศนียภาพของหลิวเทียนหยางพลันผุดขึ้นมา เขาชอบมองดูตะวันลับฟ้าอย่างช้า ๆ ยิ่งนัก กระทั่งฟากฟ้ากำลังจะมืดมิดแต่ยังมิได้มืดสนิท ยามนั้นหากได้นั่งลงบนเก้าอี้ตรงระเบียง ข้างกายมีโต๊ะหนึ่งตัว บนโต๊ะเต็มไปด้วยสุราและเนื้อสัตว์ ย่อมดีที่สุด เขาไม่มีเรื่องอันใดต้องกังวล เพียงร่ำสุราและกินเนื้ออย่างตามอำเภอใจ ยามสุราเข้าปากจนรื่นรมย์ก็สามารถเหินเวหาไปไกลนับพันลี้ เบื้องบนเสมอเคียงเมฆา เบื้องล่างรวมพลังฝูงมัจฉา

ไยมิทำเช่นนั้นเสียแต่ยามนี้เล่า

หลิวเทียนหยางหลุดขำ ตนเองใช้ชีวิตอย่างอกสั่นขวัญแขวนมาตลอดหลายปีนี้จริงหรือ ยามนี้หาความสำราญท่ามกลางความยุ่งเหยิงได้ชั่วครู่ กลับยังกังวลว่าจะกระทบต่อการบำเพ็ญของตนหรือไม่เสียอีก

“เฮ้อ ช่างเถอะ” หลิวเทียนหยางเกาศีรษะ จากนั้นจึงหันหลังมุ่งหน้าไปยังเหลาสุราภายในสำนัก เมื่อคำนึงว่าเสี่ยวจื่อก็อยู่ด้วย หลิวเทียนหยางจึงซื้อสุราและเนื้อสัตว์สำหรับสองคน รวมทั้งกับแกล้มและอาหารจานหลักอีกจำนวนหนึ่ง

หอบข้าวของกลับมาอย่างเต็มเปี่ยม อารมณ์ของหลิวเทียนหยางเบิกบานเป็นพิเศษ เขาผลักประตูเรือนหลังน้อย เสี่ยวจื่อที่กำลังเหม่อลอยอยู่เหลียวหน้ามอง สิ่งที่ปรากฏสู่สายตาก็คือรอยยิ้มอันอ่อนโยนของหลิวเทียนหยาง เขายกไหสุราในมือขึ้น เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม “ดื่มสุราด้วยกันหรือไม่”