0072

⬢⬢⬢

ตอนที่ 72 คู่เคียง

หลิวเทียนหยางมองดูเสี่ยวจื่อที่อับอายจนกลายเป็นโทสะ รอยยิ้มหยอกเย้าตรงมุมปากยิ่งทวีความชัดเจน เขายื่นมือรับสัมภาระที่เสี่ยวจื่อขว้างมาวางลงบนพื้น จากนั้นร่างก็ไหววูบ เพียงชั่วหนึ่งลมหายใจก็มาประชิดอยู่ตรงหน้าเสี่ยวจื่อ

“ให้ข้าดูหน่อย” หลิวเทียนหยางประคองคางของเสี่ยวจื่อขึ้นแผ่วเบา เสี่ยวจื่อตกใจกับการกระทำกะทันหันนี้ เบิกตากลมโตเป็นประกายน้ำจ้องมองศิษย์พี่ผู้อยู่ใกล้แค่เอื้อม

“ข้าว่านะ เจ้าชอบข้าอยู่ใช่หรือไม่ มิเช่นนั้นเหตุใดพอข้ามีเด็กสักคน เจ้าถึงได้ทำท่าทีเช่นนี้เล่า” หลิวเทียนหยางก้มมองเสี่ยวจื่อจากมุมสูง สมองของเสี่ยวจื่อพลันหยุดการรับรู้ ไม่รู้จะเอ่ยสิ่งใด ได้แต่ส่ายหน้าแทบจะไร้สติ

“ไม่ชอบรึ” หลิวเทียนหยางเลิกคิ้ว ก่อนจะยิ้มเจ้าเล่ห์ ยื่นหน้าเข้าไปใกล้เสี่ยวจื่อ กระทั่งลมหายใจยังเป่ารดบนใบหน้าของอีกฝ่าย

“หากไม่ชอบแล้วไยเจ้ายังกล้าอยู่ร่วมห้องสองต่อสองกับบุรุษ ไม่กลัวเซียนด้านนอกเอาไปนินทาว่าร้ายรึ หรือว่าหลังจากเจ้ามาถึงที่นี่ ก็ได้บอกกับพวกเซียนด้านนอกไปแล้วว่าความสัมพันธ์ของพวกเรามิได้เรียบง่ายเพียงแค่ศิษย์พี่ศิษย์น้อง”

เมื่อเผชิญกับการหยอกล้อเช่นนี้ของหลิวเทียนหยาง เสี่ยวจื่อก็ถลึงตาใส่หลิวเทียนหยาง กัดริมฝีปากเบา ๆ ท่าทางเอียงอายปนขุ่นเคืองนั้นทำให้หลิวเทียนหยางลมหายใจสะดุด

น่ารักยิ่งนัก!

“เจ้าคาดเดาข้าเช่นนี้รึ” น้ำเสียงของเสี่ยวจื่อมีความรู้สึกคาดคั้นมากกว่าความเอียงอาย