0052

⬢⬢⬢

ตอนที่ 52 จวนสกุลซ่งอันน่าสนใจ

หลิวเทียนหยางพกป้ายหยกเดินทางมาถึงจวนสกุลซ่งที่ซ่งหร่านชิงเอ่ยถึง

องครักษ์เฝ้าประตูมีขอบเขตเซียนแท้ เดิมทีคิดจะขัดขวางหลิวเทียนหยางไว้ ทว่าเมื่อเห็นป้ายหยกสลักอักษรซ่งในมือเขา แม้จะตื่นตระหนก แต่ก็ยังเปิดประตูใหญ่ของจวนสกุลซ่งอย่างนอบน้อม ปล่อยให้หลิวเทียนหยางเดินเข้าไปข้างใน

เพราะป้ายหยกของจวนสกุลซ่งมิใช่สิ่งที่ผู้ใดก็ล้วนได้มา หากผู้ถือครองมิใช่คนของจวนสกุลซ่ง ก็ย่อมเป็นผู้ที่จวนสกุลซ่งชื่นชมยกย่อง สรุปแล้วล้วนมิใช่บุคคลที่องครักษ์เฝ้าประตูเช่นพวกเขาจะล่วงเกินได้

หลังจากหลิวเทียนหยางย่างก้าวเข้าสู่จวนสกุลซ่ง เมื่อมองการตกแต่งและจัดวางเบื้องหน้าที่ไม่ด้อยไปกว่าจวนเจ้าเมืองของฮั่วเชียนซานแห่งเมืองเตี่ยนซิงแม้แต่น้อย ก็ล่วงรู้ได้ทันทีว่าจวนสกุลซ่งแห่งนี้ไม่ธรรมดา

ที่สำคัญ สามารถอบรมสั่งสอนให้กำเนิดคนอย่างซ่งหร่านชิงออกมาได้ ตระกูลเช่นนี้จะธรรมดาสามัญได้อย่างไร

ขณะที่หลิวเทียนหยางกำลังเหม่อลอย น้ำเสียงไพเราะน่าฟังของซ่งหร่านชิงก็ดังขึ้นจากด้านหลัง “ไปกันได้แล้ว”

หลิวเทียนหยางหันศีรษะกลับไป ซ่งหร่านชิงในวันนี้มิได้สวมผ้าคลุมหน้า ช่างเป็นไปตามที่เขาคิดไว้อย่างแท้จริง นางคือสตรีที่ทุกรอยยิ้มและการขมวดคิ้วล้วนเพียงพอจะทำให้โลกิยะตะลึงงัน

“ข้าบอกว่าไปได้แล้ว” ซ่งหร่านชิงขมวดคิ้วเล็กน้อย แก้มป่องขึ้นบางเบา เดิมทีคิดว่าจะทำให้หลิวเทียนหยางตกใจได้ ทว่าคาดไม่ถึงว่าท่าทางนี้จะทำให้เขาถึงกับมองตาค้างไปโดยตรง