เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้วงอักษร
⬢⬢⬢
ตอนที่ 51 ซ่งหร่านชิง
หลิวเทียนหยางฟันกระบี่สุดท้ายตัดศีรษะของโครงกระดูกธนูขนนกนั้นลงมา และก่อนจะออกจากหุบเขาเงียบเหงา เขาก็ได้จงใจนอนค้างบนกองกระดูกขาวนั้นหนึ่งคืน
“เจ้านับเป็นผู้ที่ทำให้ข้าประทับใจลึกซึ้งที่สุดคนหนึ่ง เช่นนั้นก็เหลือกองกระดูกของเจ้าไว้สักท่อนเถิด”
หลิวเทียนหยางตวัดกระบี่ฟันลง นิ้วชี้มือขวาของโครงกระดูกธนูขนนกพลันผ่าขาดตามเสียง หลิวเทียนหยางใช้พลังแท้หยิบขึ้นมา แล้วเก็บไว้ในแหวนเก็บของ
“บรรลุผู้ทรงเกียรติแล้ว ก้าวต่อไปก็คือกำเนิดวิญญาณ ข้าจะต้องบรรลุอริยะให้ได้ภายในเวลาไม่ถึงสิบปีนี้…”
“นับแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน พรสวรรค์อันยอดเยี่ยมเฉกเช่นข้านี้หาได้ยากยิ่งนัก ยอดอัจฉริยะเหล่านั้นในสำนักศึกษาแม้จะมีตัวตนที่แข็งแกร่งกว่าข้าอยู่บ้าง ทว่าสุดท้ายแล้วก็เป็นเพราะข้ายังเยาว์วัย ขอเพียงให้เวลาข้าอีกหนึ่งปี มิกล้ากล่าวว่าจะทะลวงผู้ทรงเกียรติก้าวสู่กำเนิดวิญญาณได้ ทว่าย่อมไม่ห่างชั้นกันมากนักอย่างแน่นอน” แววตาของหลิวเทียนหยางแน่วแน่มั่นคง เขากำหมัดแน่น
เขาหยิบแผนที่หนังแกะออกมาจากแหวนเก็บของ แล้วทอดสายตามองไปยังจุดหมายถัดไป
สามปี ผ่านพ้นไปแล้วปีกว่า
“ต่อไปคือการพุ่งชนขอบเขตกำเนิดวิญญาณ หากกำเนิดวิญญาณสำเร็จ ภายในโลกใบนี้ข้าก็ไม่จำเป็นต้องหวาดเกรงถึงเพียงนี้แล้ว”