เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้วงอักษร
⬢⬢⬢
ตอนที่ 31 การทะลวงขั้นเล็ก ๆ ละครฉากย่อย
วันเวลาช่างผ่านไปเร็วยิ่งนัก
ชั่วพริบตา สิบวันก็ล่วงเลยผ่านไปแล้ว
หลิวเทียนหยางมายังสำนักศึกษาเซิ่งอวี่เกือบครึ่งเดือนแล้ว
ในช่วงสิบวันนี้ หลิวเทียนหยางมิได้ไปสัมผัสเสวียนอวี่อีก ทว่าตั้งใจบำเพ็ญเพียร ยกระดับขอบเขตอย่างจริงจัง ตกกลางคืนก็รับการฝึกฝนจากไฉซิงอยู่บนเตียงนอน จิตวิญญาณแตกสลายแล้วก่อร่างใหม่ไม่หยุดหย่อน ค่อย ๆ แข็งแกร่งขึ้นอย่างช้า ๆ
ในช่วงสิบวันนี้ หลิวเทียนหยางควบแน่นสิบสองชั้นฟ้ากลายเป็นหนึ่งตำหนักได้อย่างราบรื่น เริ่มต้นเบิกตำหนักที่สอง บัดนี้เป็นผู้บำเพ็ญขอบเขตทงเสวียนตำหนักที่สองชั้นฟ้าที่หนึ่งแล้ว
ส่วนในค่ำคืนของสิบวันนี้ หลิวเทียนหยางมักจะเผชิญกับความมืดมิดและความโดดเดี่ยวอันไร้ที่สิ้นสุดเพียงลำพัง จากความไร้หนทางในช่วงแรกเริ่มก็ค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นความเย็นชา
แววตาของเขาไม่ร้อนรนอีกต่อไป ค่อย ๆ เคยชินกับสภาพการใช้ชีวิตเช่นนี้ บัดนี้ความเด็ดเดี่ยวหนักแน่นในจิตใจของเขาทัดเทียมกับคนชราที่น้ำมันตะเกียงมอดดับ นัยน์ตาคู่หนึ่งสงบนิ่งดั่งบ่อน้ำโบราณ ราวกับเคยผ่านการพลัดพรากจากลา ทุกข์ยากรุ่งโรจน์ทั้งหมดของโลกมนุษย์มาแล้ว
“โลกมนุษย์ที่ลอยล่องจมดิ่งจะไม่ปล่อยให้เจ้าเดียวดายไปตลอด แต่ก็จะไม่ปล่อยให้เจ้าราบรื่นไปตลอดเช่นกัน ปล่อยให้เป็นไปตามธรรมชาติ จิตใจเปี่ยมล้น ทำให้ตนเองแข็งแกร่ง รักตนเองให้ดี นั่นคือสิ่งที่ดีที่สุด”