0028

⬢⬢⬢

ตอนที่ 28 หอคัมภีร์สำนักศึกษาเซิ่งอวี่

หลิวเทียนหยางมองดูตำราโบราณเบื้องหน้าอันกว้างใหญ่ดุจมหาสมุทร ชั่วขณะหนึ่งก็ไม่รู้ว่าจะเริ่มอ่านจากตรงไหนดี

“สำนักศึกษาเซิ่งอวี่แห่งนี้สมเป็นสำนักศึกษาใหญ่ในยุคโบราณจริง ๆ แม้บัดนี้จะตกต่ำลง ทว่ารากฐานก็ยังคงมิอาจดูแคลนได้ ตำราที่สะสมไว้เช่นนี้ เกรงว่าจะมีมากกว่าสำนักศึกษาเซิ่งเทียนเสียด้วยซ้ำ!”

หลิวเทียนหยางกล่าวพลางสองตาเป็นประกาย จากนั้นจึงเริ่มแหวกว่ายในมหาสมุทรแห่งตำราโบราณ มองตรงนี้ทีตรงนั้นทีอย่างเพลิดเพลินยิ่งนัก หลังอ่านไปได้ราวหนึ่งก้านธูป หลิวเทียนหยางจึงหยิบตำราโบราณที่มีกลิ่นอายไม่ธรรมดาเล่มหนึ่งขึ้นมาเปิดอ่าน

《บันทึกหยั่งรู้กระบี่แห่งพงไพร》 ตำราโบราณว่าด้วยเคล็ดลึกซึ้งแห่งวิชากระบี่เล่มหนึ่ง ผู้เขียนได้เล่าไว้ในหน้าแรกว่า ตนเคยเฝ้ามองสายลมพัดผ่านพฤกษานับหมื่นในพงไพร ระลอกคลื่นใบไม้ที่พลิ้วไหวเป็นชั้น ๆ ทำให้หยั่งรู้ถึงวิถีการจู่โจมอันต่อเนื่องไม่ขาดสาย

“ไม่เลว น่าเสียดายที่ยามนี้ข้าไม่มีอาวุธที่เหมาะมือสักชิ้น มิเช่นนั้นข้าจะจดจำเพลงกระบี่เล่มนี้ไว้ในใจก่อน รอวันหน้ามีโอกาสค่อยหากระบี่สักเล่มมาร่ายรำดู” หลิวเทียนหยางเริ่มเปิดอ่าน 《บันทึกหยั่งรู้กระบี่แห่งพงไพร》 มีทั้งภาพและอักษร กลิ่นอายไม่ธรรมดา กระบี่แล้วกระบี่เล่า คล้ายดั่งขุนเขาซ้อนทับชั้นแล้วชั้นเล่า อีกทั้งยังเหมือนเกลียวคลื่น ระลอกแล้วระลอกเล่า