0027

⬢⬢⬢

ตอนที่ 27 สำนักศึกษาเซิ่งอวี่

อารมณ์ของหลิวเทียนหยางในยามนี้ตื่นเต้นยินดียิ่งนัก

เจ็ดวันมานี้ เขากับซ่งหนิงอู่ทุ่มเทแรงกายแรงใจอย่างถึงที่สุด เพื่อให้การหลอมโอสถสำเร็จ ทั้งสองต่างลงแรงไปไม่น้อย ทั้งหมดล้วนเพื่อการหลอมโอสถสำเร็จและช่วยชีวิตซ่งชิงอี

ยามนี้เมื่อเห็นซ่งชิงอีค่อย ๆ ลืมตาขึ้น แล้วเอ่ยเรียกซ่งหนิงอู่คำหนึ่งว่า “ท่านพ่อ” ทั้งสองคนต่างก็ตื่นเต้นดีใจเป็นล้นพ้น

ซ่งชิงอีมองดูบิดาของตนกับเด็กหนุ่มผู้มีวัยไล่เลี่ยกันกอดกันกลมด้วยความตื่นเต้นอย่างงุนงงสับสน ชวนให้ผู้คนไม่เข้าใจว่าเกิดสิ่งใดขึ้น

เมื่อหลิวเทียนหยางเห็นสายตาฉงนสงสัยของซ่งชิงอี จึงพบว่าตนเองกับซ่งหนิงอู่เสียกิริยาไปบ้างแล้ว จึงรีบตบหลังซ่งหนิงอู่เบา ๆ ซ่งหนิงอู่เองก็รู้ตัวว่าตนเสียมารยาท จึงไอแห้ง ๆ สองคราเพื่อคลี่คลายความกระดากอาย จากนั้นมองดูซ่งชิงอีพลางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ชิงอี ร่างกายรู้สึกเช่นไรบ้าง”

ซ่งชิงอีเอ่ยเสียงเบา “ยังนับว่าดีเจ้าค่ะ อย่างน้อยก็ดีกว่าช่วงก่อนหน้านี้มาก รู้สึกปลอดโปร่งขึ้นมากแล้ว ขอเวลาข้าอีกสักหน่อย ไม่แน่ว่าอาจฟื้นฟูกลับไปสู่สภาวะที่ดียิ่งกว่าแต่ก่อนด้วยซ้ำ”

ซ่งหนิงอู่ได้ยินเช่นนั้นก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก จากนั้นหันไปมองหลิวเทียนหยางที่อยู่ด้านข้าง แล้วรีบพามาให้ซ่งชิงอีทำความรู้จักพลางกล่าวว่า “ท่านนี้คือผู้มีพระคุณช่วยชีวิตเจ้า เรื่องราวมากมายพ่อไม่อาจอธิบายให้เจ้าฟังได้กระจ่างในคราเดียว เจ้าจงจำไว้เพียงว่าเด็กหนุ่มผู้นี้คือผู้มีพระคุณช่วยชีวิตเจ้าก็พอแล้ว”