เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้วงอักษร
⬢⬢⬢
ตอนที่ 19 เกมล่า
ในวันนี้ งานบำเพ็ญที่หงซู่จัดสรรให้หลิวเทียนหยางยังคงเป็นการให้อาหารสุกร
ทว่าหลิวเทียนหยางเข้าใจการกระทำเช่นนี้ของหงซู่ดี ดังนั้นตลอดทางที่ผ่านมา หลิวเทียนหยางจึงมิกล้าเกียจคร้านแม้แต่น้อย กอดหมูหันตัวน้อยไว้ในอ้อมอกอย่างแน่นหนา
ตั้งแต่ลงเขาไปให้อาหารสุกร จนถึงอุ้มสุกรขึ้นเขา แม้หลิวเทียนหยางจะเหนื่อยแทบขาดใจ ทว่ายังคงสัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงของร่างกาย
“อดทนไว้เถิด การบำเพ็ญไร้ทางลัด” หลิวเทียนหยางปลอบใจตนเองเช่นนี้ เวลาหนึ่งวันผ่านพ้นไปเช่นนี้ ยามค่ำคืน หลิวเทียนหยางมิได้ไปกินข้าว ความเมื่อยล้าอ่อนเพลียทั่วร่างทำให้เขาไร้ความอยากอาหารแม้แต่น้อย
ยามนอนอยู่บนเตียง หลิวเทียนหยางคำนวณน้ำหนักตัวของอสูรสุกรเทียนกังในวันนี้ น่าจะมีน้ำหนักมากถึงกว่า 800 ชั่งแล้ว มากกว่าเมื่อก่อนถึง 300 ชั่ง หากอดทนต่อไปอีกสักระยะ ยามที่พลังกายเนื้อก้าวสู่ 1,000 ชั่ง ย่อมเป็นการยกระดับและก้าวกระโดดครั้งใหญ่
คิดไปคิดมา หลิวเทียนหยางก็ผล็อยหลับไปเพราะความเหนื่อยล้าจนเกินทน
ในความฝัน พลังฝีมือของเขาก้าวสู่ขอบเขตอริยะ บัวอริยะดอกหนึ่งผลิบานช้า ๆ บนไหล่ซ้ายของเขา เขามองเหยียดฟ้าดิน เพียงยกมือขยับเท้า ฟ้าดินก็แหลกสลาย สรรพสิ่งหวนคืนสู่ความเงียบงัน
ยอดผู้แข็งแกร่งสูงสุดของแต่ละเผ่าโบราณต่างหมอบกราบอยู่ใต้ฝ่าเท้าของเขา วิงวอนขอการอภัยจากเขา หวังว่าจะได้รับความเมตตาจากเผ่ามนุษย์ ละเว้นทางรอดให้พวกตนสักสาย