0007

⬢⬢⬢

ตอนที่ 7 ทะลวงขอบเขตเล็ก

อาทิตย์อัสดง

อริยะหงซู่มองดูหลิวเทียนหยางที่เหน็ดเหนื่อยจนเหงื่อโทรมกาย พลางพยักหน้าแผ่วเบาในความเงียบ

ยามที่ประกายแสงวิญญาณจุดนั้นจมหายเข้าไปในร่างของหมูหัน น้ำหนักตัวของหมูหันตัวนั้นก็ค่อย ๆ เพิ่มพูนขึ้น แม้ภายนอกจะมองไม่เห็นความเปลี่ยนแปลงแม้แต่น้อย ทว่าน้ำหนักของมันกลับแปรเปลี่ยนอยู่ตลอดเวลา เมื่อหลิวเทียนหยางไปถึงตีนเขา เจ้าหมูหันตัวนั้นกลับมีน้ำหนักมากถึง 500 ชั่งเสียแล้ว

“นี่มันเรื่องอันใดกัน” หลิวเทียนหยางมองดู ‘หมูหัน’ ที่กำลังกินอย่างเอร็ดอร่อยอยู่บนพื้นหญ้า โลกในใจพลันพังทลายลง

“หรือว่าข้ากระทั่งหมูหันตัวเดียวยังยกไม่ขึ้นแล้วหรือ” หลิวเทียนหยางกังขาในตนเองไม่หยุดหย่อน ถึงกับเคยรู้สึกอยู่ชั่วขณะว่าโลกใบนี้รวมถึงสถานการณ์ตรงหน้าล้วนมิใช่ความจริง

“เป็นไปไม่ได้ นี่เป็นไปไม่ได้อย่างแน่นอน! กาลก่อนยามที่ข้าผ่านขอบเขตขัดเกลากายา ก็มิได้ขัดเกลาร่างกายน้อยไปกว่าผู้ใด ยามก้าวพ้นขอบเขตขัดเกลากายา ข้ากระทั่งสามารถยกน้ำหนัก 500 ชั่งได้ ทว่าเหตุใดบัดนี้แม้แต่อุ้มหมูหันตัวเดียวยังต้องกินแรงถึงเพียงนี้”

หลิวเทียนหยางมองดู ‘หมูหัน’ ที่กินอย่างเอร็ดอร่อย ภายในใจกำลังแตกสลายลงอย่างต่อเนื่อง

ในยามที่ความเข้าใจต่อโลกของหลิวเทียนหยางพังทลายลง เจ้าหมูหันตัวน้อยก็ได้รับคำสั่งของอริยะหงซู่ พลันพริบตากายวูบหนึ่งหายไปจากที่เดิม