เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้วงอักษร
⬢⬢⬢
ตอนที่ 5 ละครปาหี่
หลิวเทียนหยางนั่งอยู่ตรงข้ามผู้อำนวยการ
คนทั้งสองสบตากันผ่านโต๊ะประชุม ข่าวสารของหลิวเทียนหยางเมื่อครู่ทำให้ผู้อำนวยการเฉาอวิ๋นซานนิ่งเงียบมาโดยตลอด
“ความหมายของเจ้าคือ ทางฝั่งเผ่าเทพอาจมีแผนการใหญ่กระนั้นหรือ” เฉาอวิ๋นซานมองชาบนโต๊ะ ใบชาไม่กี่ใบที่ร่วงหล่นลอยอยู่บนผิวน้ำ น้ำชาสะท้อนใบหน้าของตัวเฉาอวิ๋นซานเอง
เขาก้าวสู่ขอบเขตอริยะมานานหลายปี เป็นอริยะรุ่นเก่าแต่ดั้งเดิม ในช่วงปลายยุคมหาจักรพรรดิรุ่งเรือง ก่อนที่มหาจักรพรรดิองค์สุดท้ายจะสิ้นสูญ เดิมทีเขายังเป็นตัวตนที่มีความหวังอย่างยิ่งว่าจะย่างเหยียบข้ามก้าวนั้น ทว่าเมื่อมหาจักรพรรดิองค์สุดท้ายดับสูญ วาสนาฟ้าลิขิตของเผ่ามนุษย์พลันเผชิญกับจุดตกต่ำที่สุดในรอบพันปี
ยามนี้เฉาอวิ๋นซานยังคงดิ้นรนเสาะแสวงหาขอบเขตมหาจักรพรรดิอย่างยากลำบาก ทว่าไม่อาจสู้เคราะห์กรรมที่เกิดผิดยุค มิเช่นนั้นหากอยู่ในยุคกำเนิดมหาจักรพรรดิ เขาจะต้องกลายเป็นจักรพรรดิผู้ทรงสง่างามโดดเด่นเหนือผู้ใดในยุคสมัยอย่างแน่นอน