เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 49 ไผ่เขียว จู้ชิงหลิงยืนอยู่ใต้ระเบียง มองภาพหลี่เจี้ยนกับภรรยาที่เดินจูงมือกันออกจากจวนว่าการซึ่งอยู่ไม่ไกล ริมฝีปากของนางยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม
เมื่อผู้พิพากษาคดีหลี่เห็นภาพนี้ อารมณ์ก็พลันย่ำแย่ขึ้นมาอีก หากลูกสาวของเขางดงามถึงเพียงนี้ เขาย่อมไม่ยอมให้นางแต่งออกไปอยู่ตระกูลอื่นเป็นอันขาด
ไม่สิ ซือจู๋บุตรสาวของเขาเพิ่งอายุสิบสอง ยังไม่ถึงวัยออกเรือนเสียหน่อย
ทว่าอีกสามปีนางก็จะถึงวัยปักปิ่นแล้ว!
คิ้วทั้งสองข้างของผู้พิพากษาคดีหลี่ห้อยตกลง เขาไม่อยากส่งเสื้อบุฝ้ายตัวน้อยของตนไปให้ตระกูลอื่น!
เขาไพล่มือไว้ด้านหลังแล้วกระแอมเบา ๆ สองครั้ง จู้ชิงหลิงได้ยินเสียงจึงหันกลับมา บนใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้ม “ท่านก็มาส่งซิ่วไฉหลี่ด้วยหรือ?”
ผู้พิพากษาคดีหลี่หันศีรษะไปมอง ทว่าคนผู้นั้นหายลับไปนานแล้ว