กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เสียงของเด็กรับใช้ชายยังไม่ทันขาดคำ เสียงสตรีที่เจือความเจ็บป่วยแต่หนักแน่นยิ่งนักก็ดังมาจากนอกประตู “เขาพูดเหลวไหล! นายท่านของข้าไม่ใช่คนเช่นนั้น”
สตรีผู้หนึ่งสวมกระโปรงยาวสีเรียบ เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าห้องนอนโดยมีหญิงรับใช้สองคนประคอง ใบหน้าซูบซีดแต่ยังปิดบังความงดงามไม่ได้ ดูเหมือนนางไม่กล้ามองคราบเลือดที่แสบตา จึงหลับตาอยู่ครู่หนึ่งก่อนลืมขึ้น “ข้ากับนายท่านแต่งงานกันมาหลายปี ต้องขอบคุณนายท่านที่ไม่รังเกียจ คอยใช้โอสถบำรุงร่างกายที่พิการของข้า ภายในห้องนี้ไม่เคยมีผู้อื่น นายท่านเป็นผู้มีน้ำใจและคุณธรรม จะไปทำเรื่องบัดสีกับหญิงสกุลหวังได้อย่างไร?”
ผู้พิพากษาคดีหลี่ถามว่า “หากพวกเจ้าเป็นสามีภรรยาที่รักใคร่กัน เหตุใดจึงนอนคนละห้อง?”