กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
แต่เช้าตรู่ จู้ชิงหลิงเปลี่ยนเป็นชุดขุนนางปฏิบัติหน้าที่สีดำ ผมยาวสีน้ำเงินของนางมัดรวบด้วยเชือกป่าน ซ่อนไว้ใต้หมวกใบเล็ก
นางมีริมฝีปากแดงฟันขาว ดวงตารูปเมล็ดซิ่งดำขาวกระจ่างชัด ยามเคลื่อนไหวเป็นครั้งคราวก็เผยให้เห็นจิตวิญญาณอันเปี่ยมชีวิตชีวา
จู้ชิงหลิงหยิบกระจกทองแดงขึ้นมาส่องซ้ายขวา ก่อนคลี่ยิ้มถามว่า “อาผู ข้าดูดีหรือไม่?”
อาผูวางอ่างทองแดงที่บรรจุน้ำอุ่นลง แล้วก้าวเข้ามาดึงรอยยับบนเสื้อให้เรียบ “พี่ใหญ่มีรูปโฉมดีอยู่แล้ว สวมสิ่งใดก็ดูสง่างาม”
จู้ชิงหลิงยิ้มเช่นกัน นางเหลือบมองก้านลูกศรของนาฬิกาน้ำ บัดนี้เป็นยามเหม่าเค่อหนึ่งแล้ว