เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ไม่สู้ให้ข้าเป็นผู้แนะนำพี่จู้ต่อศาลาว่าการ พี่จู้ก็รับช่วงงานของข้าไปชั่วคราว คอยดูแลสถานการณ์ของจวนอิ่งเทียนแทนข้า พี่คิดว่าอย่างไร?”
จู้ชิงหลิงกลืนคำพูดที่จ่ออยู่ริมฝีปากลงไป พลางหรี่ตาจนกลายเป็นดวงจันทร์เสี้ยวสองดวง “เช่นนั้นก็ขอบคุณในความหวังดีของพี่จ้าว เพียงแต่ท่านก็เป็นหัวหน้ามือปราบได้ดีอยู่แล้ว เหตุใดจู่ ๆ จึงไม่ทำต่อเล่า?”
หัวหน้ามือปราบจ้าวเป็นคนตรงไปตรงมา เมื่อเห็นนางตอบตกลง เขาจึงทิ้งมือปราบไว้สองสามคนให้จัดการงานที่เหลือ แล้วพาจู้ชิงหลิงกับอาผูเดินออกไปด้านนอก พร้อมกับเล่าถึงสาเหตุไปด้วย
ที่แท้ในครอบครัวของหัวหน้ามือปราบจ้าวมีเพียงมารดาหม้ายชราอยู่คนเดียว หลังจากที่นาสองหมู่อันน้อยนิดถูกพี่ชายกับพี่สะใภ้ยึดไป พวกเขาก็ไม่ติดต่อกับเขาอีก เขาจึงได้แต่เข้าทำงานเป็นมือปราบในศาลาว่าการ อาศัยตำลึงเงินไม่กี่ตำลึงต่อเดือนประทังชีวิต จนป่านนี้ก็ยังไม่ได้แต่งงาน
นี่เอง เมื่อเดือนก่อนเขาเพิ่งได้รับการเลื่อนตำแหน่งเป็นหัวหน้ามือปราบใหญ่แห่งจวนอิ่งเทียน มารดาชราที่บ้านกลับหกล้ม เขาจึงเกิดความคิดที่จะลาออกจากตำแหน่งเพื่อดูแลมารดา