145 - บทที่ 145 เส้นทางที่ไร้ซึ่งหนทางถอยกลับ

บทที่ 145 เส้นทางที่ไร้ซึ่งหนทางถอยกลับ

-----------------------------------------

หิมะแรกโปรยปราย แสงตะวันอุ่นไอ

อากาศทวีความหนาวเหน็บ หิมะแรกปกคลุมโครงกระดูกขาวโพลนทั่วเขตไร้ผู้คน

ทว่าวันนี้แสงแดดกลับสาดส่องเจิดจ้า พื้นดินสั่นสะเทือนเลื่อนลั่น แสงอาทิตย์ถูกบดบังด้วยเงาร่างมหึมา!

ณ เมืองซิงคง กงอิ่งโปแม่ทัพสูงสุดเบิกตากว้างด้วยความโกรธเกรี้ยว

“ราชวงศ์ต้าซุ่น!”

คำสี่คำดังกึกก้องประหนึ่งระฆังยักษ์ เหล่าทหารที่ประจำการอยู่บนกำแพงเมืองเพื่อต้านทานฝูงสัตว์อสูรต่างชะงักงัน

จากนั้นจึงหันขวับไปมองทางด้านหลัง

ปัง ปัง ปัง—