140 - บทที่ 140 ลาภยศมักมาพร้อมความเสี่ยง

บทที่ 140 ลาภยศมักมาพร้อมความเสี่ยง

-----------------------------------------

ครืนนน—

สายฟ้าฟาดเปรี้ยงปร้าง ท่ามกลางห่าฝนที่เทกระหน่ำลงมาอย่างบ้าคลั่ง!

ลำต้นไม้เปลือยเปล่าท่อนหนึ่งกำลังวิ่งตะบึงไปในอากาศ พร้อมกับส่งเสียงร้องไห้ราวกับทารกออกมาเป็นระยะ

บนลำต้นสลักไว้ด้วยอักขระหนาแน่น ซึ่งคอยปลดปล่อยสายฟ้าสีม่วงฟาดลงไปยังผู้ที่ไล่ล่าอยู่เบื้องหลังอย่างไม่ขาดสาย

“อย่าหนีนะ!”

พยัคฆ์สายฟ้าตัวหนึ่งที่กำลังวิ่งไล่กวดคำรามออกมาเป็นภาษามนุษย์

ไออณูปีศาจพวยพุ่ง ไออณูมารแผ่ซ่าน เหล่าผู้ฝึกตนวัยกลางคนจำนวนมากต่างวิ่งไล่ตามอย่างไม่ลดละ

แม้เผ่ามนุษย์กับเผ่าปีศาจและเผ่ามารจะแค้นนี้ไม่ขออยู่ร่วมฟ้าเดียวกัน แต่ในยามนี้กลับแปลกประหลาดนักที่ไม่มีใครลงมือต่อกัน สายตาของทุกคนต่างจับจ้องเพียงลำต้นไม้ที่ส่งเสียงร้องเหมือนทารกนั้นเท่านั้น