139 - บทที่ 139 ไม้สายฟ้าวายุนภา

บทที่ 139 ไม้สายฟ้าวายุนภา

-----------------------------------------

ท้องฟ้าแจ่มใสไร้เมฆหมอก ทว่าพายุทรายกลับโหมกระหน่ำปกคลุมไปทั่วผืนนภา

ผังไป๋อวี๋ ทหารจากกองทัพผู้รับผิดชอบภารกิจสำรวจเมืองไป๋หลาง กลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่เมื่อได้เห็นภาพที่ไม่มีวันลืมเลือนไปชั่วชีวิต

คลื่นกระบี่กวาดล้างทุกสรรพสิ่งในรัศมีร้อยลี้!

อินทรีซากศพ ราชาอสูรระดับเหนือมนุษย์ขั้นหก ยังไม่ทันได้ส่งเสียงร้องด้วยความเจ็บปวด ร่างกายก็ระเหยหายไปในพริบตา

ราชาอสูรอีกสองตนที่อยู่ใจกลางคำสาปต้องห้ามต่างกรีดร้องด้วยความหวาดกลัว เสียงคำรามของพยัคฆ์และหมาป่าดังกึกก้องไปทั่วบริเวณ

อานุภาพของคำสาปต้องห้ามนั้นรุนแรงยิ่งกว่าที่ใครจะคาดคิด!

ไม่ว่าจะเป็นระดับวิถีสวรรค์ ระดับพลังจิตระดับแปดดาว หรือระดับปราณลี้ลับ...

อสูรร้ายทั้งมวลในเมืองไป๋หลางต่างหมอบราบลงกับพื้นโดยสัญชาตญาณ ร่างกายสั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัวต่อคำสาปต้องห้าม