กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หลิวหยวนมองคนทั้งสองกินแผ่นแป้งนึ่งจิ้มน้ำแกง พลางพูดคุยหัวเราะอย่างออกรสด้วยสีหน้าดำคล้ำ ช่างสำราญยิ่งนัก เขาจ้องลู่เจินแล้วครุ่นคิดอย่างละเอียด
คนที่ยึดถือเหตุผลจนหัวชนฝาเช่นนี้ ยกบ้านเมืองและราษฎรไว้เป็นอันดับแรก การข่มขู่ย่อมใช้ไม่ได้ผล การล่อลวงด้วยผลประโยชน์ก็ใช่ว่าจะได้ผล หรือเขาจะต้องยอมแสดงความอ่อนแอจริง ๆ?
อาต้าที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เฝ้ารอให้เขาลุกขึ้น หลิวหยวนมีสีหน้าเปลี่ยนไปมาราวกับรุ้ง ทั้งดำทั้งแดงทั้งขาว หากไม่รู้เรื่อง คงนึกว่าเขาเคยไปอี้โจวเพื่อศึกษาศิลปะมาหลายปี
แม้ทั้งสองจะกินเสร็จแล้ว หลิวหยวนก็ยังไม่จากไป เจ้าเมืองชุยคร้านจะสนใจเขา จึงพาลู่เจินเดินชมที่ว่าการเมือง
“คราวก่อนข้ามาเพียงชมลานด้านหน้า ไม่คิดเลยว่าลานหลังจะปลูกไผ่ไว้ด้วย”