กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ซื่อจื่อ วิธีที่ท่านพูดถึงนี้ใช้ไม่ได้จริง”
เมื่อเห็นว่าเจ้าเมืองชุยไม่ยอมรับปาก ความอดทนของหลิวหยวนก็สิ้นสุดลง เขาชักพัดออกมาสะบัดกาง พลางจ้องมองอีกฝ่าย “เงิน ธัญพืช กำลังพล สามสิ่งนี้ข้าต้องมีอย่างใดอย่างหนึ่งกลับไปส่งงาน ท่านว่าอย่างไร?”
“ข้าเป็นคนที่ใกล้จะพ้นจากตำแหน่งแล้ว จะมีอะไรให้พูดกันเล่า? เรื่องนี้ท่านควรไปถามลู่เจิน ดูว่านางจะยอมหรือไม่”
เจ้าเมืองชุยหยิบตะเกียบคีบอาหารขึ้นมากิน หลิวหยวนยังคงจ้องมองเขาอยู่เช่นนั้น เจ้าเมืองชุยไม่แม้แต่จะเงยคิ้วขึ้น เพียงกลืนอาหารคำหนึ่งแล้วกล่าวต่อ “ปีก่อนหน้านั้น เมืองหลงโย่วประสบภัยแล้ง ราชสำนักช่วยเหลือผู้ประสบภัยไม่ทันการณ์ เป็นจวนอ๋องซีหนิงที่ลำเลียงธัญพืชมาช่วยเหลือผู้ประสบภัยข้ามคืน เรื่องนี้ข้าจดจำไว้ในใจเสมอ”