กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หลายคนหลบพ้นไปอย่างลนลาน ครั้นหันไปมองสีหน้าของหลิวฉางหนิง สีหน้าของพวกเขาก็ย่ำแย่ลงทันที
กัวฉางจื้อผ่อนลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก หลิวฉางหนิงขี่ม้าอยู่พลางก้มมองทุกคน “อะไร? ยังมีหน้ามาแย่งเสบียงของผู้ประสบภัยอีกหรือ? แส้ของเปิ่นกงร่ำเรียนมาเพื่อการนี้โดยเฉพาะ คนหน้าด้านก็เข้ามาได้!”
“ไร้มารยาท!”
“กำเริบเสิบสาน!”
“หยาบคายป่าเถื่อน!”
“เหอะ! พวกเต่าหดหัวที่เอาแต่ใช้ฝีปาก พวกเจ้าทำเช่นนี้ ผู้ประสบภัยก็คงได้แต่ดื่มน้ำเย็น ฟังว่าพวกเขาสาปแช่งพวกเจ้าหลายคนทั้งวันทั้งคืน ด่าทอว่ามีลูกก็ไม่มีลูกหลานสืบสกุล ทั้งยังฝากคำทักทายไปถึงบรรพบุรุษหลายชั่วคน ลงไปปรโลกก็ยังต้องไปรายงาน พวกที่ยังไม่มีทายาทก็จงคิดให้ดี บางทีอาจกลายเป็นจริงขึ้นมาก็ได้!”
“เจ้า!”