เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“เจ้าไปทำอะไรแถวโรงงาน?”
จางเฟิงตอบโดยไม่ทันคิดว่า “ข้านึกว่านั่นเป็นตระกูลใหญ่ เห็นมีผู้คนเข้าออกมากมายทุกวัน ข้าจึงคิดว่าจะไปขออาหารสักหน่อย...”
“เขาโกหก”
จ้าวลี่เปิดโปงโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อยว่า “มองปราดเดียวก็รู้ว่าโรงงานไม่ใช่เรือนธรรมดา รถม้าที่เข้าออกล้วนใช้ขนส่งสินค้า อีกทั้งพอตกค่ำก็ดับไฟ เห็นได้ชัดว่าไม่เหมือนสถานที่ที่มีคนอาศัยอยู่”
“ยิ่งกว่านั้น คนธรรมดาออกใบผ่านทางสักใบยังต้องเก็บรักษาอย่างดี แต่เจ้ายอมเอามันไปแลกเงินเพียงเพราะความอยากกินได้อย่างไร?”
จางเฟิงหดคอเมื่อถูกดุด่า ก่อนตอบอย่างไร้ความมั่นใจว่า “แต่ข้าจะปล่อยให้ตัวเองอดตายไม่ได้กระมัง?”
ลู่เจิน: ที่เขาพูดมาก็มีเหตุผลอยู่หลายส่วนหรือ?
“ชาวบ้านหมู่บ้านหยางสงสัยว่าเจ้าคิดร้ายต่อโรงงาน แต่มีพยานหรือหลักฐานหรือไม่?”