กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
นายท่านหวังค่อย ๆ ฟื้นขึ้นมา เมื่อลืมตาก็ยังมึนงงไปชั่วขณะ ครั้นหันไปเห็นพ่อบ้านหวังที่น้ำตาคลอ และใต้เท้าลู่ที่ยิ้มร่าอย่างเบิกบาน ก็แทบจะเป็นลมไปอีกครั้ง
“เร็วเข้า! บีบจุดกลางเหนือริมฝีปากเขา!”
พ่อบ้านหวังถูกลู่เจินตวาดจนตกใจ รีบยื่นมือไปบีบจุดกลางเหนือริมฝีปากของนายท่านหวัง นายท่านหวังเจ็บจนหลั่งน้ำตาออกมา ได้แต่ลืมตาร้องอือ ๆ ขอให้นางปล่อยเขาไป
“ฟ้าดินคุ้มครอง! นายท่าน ในที่สุดท่านก็ฟื้นแล้ว!”
พ่อบ้านหวังร้องไห้โฮออกมา นายท่านหวังน้ำตาไหลพราก หากไม่ใช่เพราะพ่อบ้านหวังบีบเขาอย่างสุดชีวิต ที่จริงเขาสามารถกลับไป ‘ฟื้น’ ที่บ้านได้