กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หวังต้าเชิงงุนงงไปชั่วขณะ มองไปที่ผู้ใหญ่บ้านหวัง “นางกำลังพูดอะไร? ต้องล้อเล่นแน่ ๆ ต้องเป็นเช่นนั้นแน่...”
ครั้งนี้ผู้ใหญ่บ้านหวังกลัวจริง ๆ แล้ว ใต้เท้าลู่จะเอาชีวิตเขาก็ได้ แต่จะฆ่าให้สิ้นซากเช่นนี้ไม่ได้กระมัง!
“ข้าน้อยรับสารภาพขอรับ! ขอใต้เท้าเห็นแก่ที่ชาวหมู่บ้านหวังจวงไม่รู้เรื่องรู้ราว โปรดปล่อยพวกเขาไปเถิดขอรับ”
หวังต้าเชิงได้ฟังคำของผู้ใหญ่บ้านหวังก็โกรธจนหัวเราะ ตอนนี้รับสารภาพ ก็เท่ากับบอกว่าตัวเขาหวังต้าเชิงก็มีความผิดมิใช่หรือ?
เรื่องตลก!
เรื่องตลกใหญ่หลวงที่สุด!
“เจ้าอย่ามาขู่ให้หวาดกลัวที่นี่ อะไรกันประหารสามชั่วโคตร เจ้าไม่มีอำนาจนั้น! ข้ามีเงิน! ข้าซื้อชีวิตตัวเองได้! ข้าชดใช้เงินให้พวกมันได้! ข้ายังไล่ให้เจ้าพ้นไปได้ด้วย!”