กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 387 เสียงที่เปล่งออกมาเมื่อเจ็บปวดทรมานยิ่งกับสุขสมยิ่งนั้นเหมือนกัน
หลังจากส่งประธานเจิ้งกับหลิวฉี่หมิงแล้ว ผมกับถังม่านก็เดินกลับโรงแรม
ถังม่านพูดว่า “พวกเขาไปถึงเซบูได้เร็วมาก ถ้าหากนั่งเรือ ข้ามทะเลก็ต้องใช้เวลาถึงสองชั่วโมง”
ผมนึกขึ้นได้ว่าเมื่อวานประธานเจิ้งบอกว่าชั่วโมงเดียวก็ถึง จึงรู้สึกว่าประธานเจิ้งพูดโกหก
ทำไมเขาถึงพูดโกหก ผมรู้สึกหม่นหมองใจ จึงได้แต่เดินไปเงียบ ๆ ตลอดทาง
ถังม่านถามว่า “Why don't you talk?” (ทำไมคุณถึงไม่พูดล่ะ)
“ทำไมประธานเจิ้งถึงบอกว่าใช้เวลาแค่ชั่วโมงเดียว”
ถังม่านหัวเราะร่า “เขามีเรือยอชต์ส่วนตัว แล้วก็มีเฮลิคอปเตอร์ด้วย”
“ความจนจำกัดจินตนาการของผมจริง ๆ ภาษาอังกฤษพูดยังไง”
“It's poverty that limits my imagination”