เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 255 ค่ำคืนพายุฟ้าร้อง ตักเตือนด้วยความหวังดี
คุณซูเพิ่งจะก้าวพ้นประตูไป จู่ ๆ เสียงฟ้าร้องดังกัมปนาทก็ผ่าลงมาจากกลางเวหา ท้องฟ้าพลันสว่างวาบขึ้นมาทันที
ฉันมองออกไปนอกหน้าต่าง บนผืนกระจกปรากฏแสงสีขาวพาดผ่านสลับไขว้ไปมา ชั่วพริบตานั้นเสียงฟ้าร้องสะเทือนเลื่อนลั่นก็ดังสนั่น ตามด้วยเสียงฟ้าผ่ากลางเวหาติดต่อกันอีกหลายระลอก ท้องฟ้าสว่างโร่ไปทั่วในทันใด
สิ่งที่เรียกว่าการตอบสนองระหว่างฟ้ากับมนุษย์ก็เป็นเช่นนี้เอง ผู้คนต่างรู้สึกราวกับเบื้องบนกำลังพิโรธ เพียงครู่เดียว สายลมกรรโชกแรงก็พัดผ่านระหว่างตึกสูง เสียดแทงเป็นเสียงหวีดหวิวแหลมคม
เสี่ยวหลินโทรเข้ามา “แม่ถามว่านายอยู่ที่ไหน”
“อยู่โรงแรม เดิมทีว่าจะกลับ ตอนนี้...”
ยังพูดไม่ทันจบ แม่ของฉันก็แย่งสายไปพูดว่า “ไม่ต้องกลับมา แกอยู่ที่โรงแรมนั่นแหละ อย่ากลับมาเด็ดขาด”
“ได้ แม่ช่วยถอดปลั๊กหม้อหุงข้าว ทีวี แอร์... ออกให้หมดด้วย ฟ้าแบบนี้ ฉันคิดว่าคงไม่หยุดง่าย ๆ แน่”
คุยนานไม่ได้ ฉันจึงตัดสินใจตัดสายทิ้งทันที