เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 207 คนขายเนื้อใจร้ายล้มกระแทกพื้นอย่างจัง
เพิ่งจะส่งเว่ยอีหมิงคนนี้ไป สายโทรศัพท์ของประธานเฉินก็โทรเข้ามา
“ซานหง เกรงใจจริง ๆ เมื่อครู่เพิ่งให้เธอไปอารามเต๋าไท่อี่ พอดีมีเพื่อนสนิทมากคนหนึ่งมาหา เขามีเรื่องอยากขอคำชี้แนะจากเธอ จะรีบกลับมาได้ไหม”
ในใจฉันรู้สึกไม่ค่อยสบอารมณ์ เดิมทีคิดว่าจะมาหาความสงบที่นี่ เพิ่งมาถึงก็ต้องรีบกลับไป พอกลับไปก็ต้องไปร่วมโต๊ะอาหาร พอร่วมโต๊ะอาหารก็ต้องแสดงกลปาหี่อะไรอีก
ฉันกลายเป็นคนแบบไหนไปแล้ว ช่างเหมือนกับนักแสดงงิ้วที่คนมีเงินในสังคมยุคเก่าเลี้ยงไว้ไม่มีผิด พอแขกมา ก็เรียกนักแสดงงิ้วออกมาร้องสักท่อน เพื่อเพิ่มความสำราญให้แขก
ฉันตัดสินใจจะปฏิเสธสักครั้ง ในตำราบอกไว้ว่า การจะรักษาศักดิ์ศรีและความเป็นตัวของตัวเอง ต้องเริ่มต้นจากการปฏิเสธอย่างไม่ลังเล
“ประธานเฉิน เอาแบบนี้แล้วกัน ทางนี้ยังมีเรื่องต้องจัดการอีกหน่อย มื้อเที่ยงผมคงไม่ไป ทานมื้อเที่ยงเสร็จแล้วค่อยไป”