เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 125 ความมีน้ำใจอันเย็นชา
วันรุ่งขึ้น ผมไปที่เรือนสำราญใจก่อน รายงานสถานการณ์ช่วงสองสามวันนี้ให้อาจารย์ทราบ เช่น ได้พบหัวหน้ากองเสิ่น และไปดูบ้านมาแล้ว
อาจารย์จิบชาอย่างเอ้อระเหยสบายอารมณ์ พอฟังจบก็เงยหน้าขึ้นกวาดตามองผมแวบหนึ่ง “คิ้วนายดูขมวดมุ่นเชียวนะ”
ผมรีบยิ้มพลางกล่าว “ช่วงสองสามวันนี้เขียนบทความ คิดไม่ออกอยู่ครึ่งค่อนวัน เลยขมวดคิ้วไปตั้งหลายรอบ น่าจะเป็นผลข้างเคียง”
เขาไม่ได้พูดอะไร
ครู่หนึ่ง โทรศัพท์ของประธานถานก็ดังเข้ามา เธอหัวเราะร่าอยู่พักหนึ่งก่อน ผมส่งเสียงฮัลโหล ๆ ๆ อยู่ทางนี้ ส่วนเธอก็เอาแต่หัวเราะอยู่ทางโน้น
รอจนผมเริ่มโมโหแทบจะกดวางสาย เธอถึงได้พูดขึ้น “อุ๊ย ขอโทษทีนะน้องชาย ฉันกำลังคุยกับคนอื่นอยู่ โทรศัพท์อยู่ในกระเป๋าเสื้อ สงสัยจะไปเสียดสีโดน มันเลยโทรออกเอง”
“อ้อ...”