เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 87 สยบคนมีความรู้ ต้องงัดไม้เด็ด
(บทนี้อ่านช้า ๆ สักนิด ถึงจะสัมผัสได้ถึงความมหัศจรรย์ของตัวอักษรจีน)
พี่เขยของฉันรู้ความจึงรั้งรอคุยเล่นกับอาจารย์เฉินอยู่ที่ห้องรับแขก ส่วนประธานพาฉันขึ้นมายังห้องรับรองเล็กบนชั้นสอง
ฉันกวาดสายตามองรอบห้องอย่างสุขุม ภายในตกแต่งอย่างเรียบหรูสะอาดตา ไร้ฝุ่นละอองแม้แต่น้อย ฝั่งผนังทิศตะวันออกเป็นชั้นวางตำรา ทิศใต้เป็นหน้าต่างกระจกบานจรดพื้น ทิศตะวันตกมีโซฟาคู่หนึ่ง ส่วนทิศเหนือแขวนภาพวาดไว้หนึ่งภาพ
ในภาพเป็นอินทรียักษ์ตัวหนึ่งกำลังสยายปีกบินสูง ฉันยืนอยู่หน้าภาพวาด พลางกวาดสายตามองบทกวีที่จารึกไว้ “สายลมพัดผ่านพันระงมมิอาจรั้ง ท้องนภากว้างไกลเมฆาเกลื่อนคือถิ่นผึ้งพญาอินทรี”
เขายิ้มบาง ๆ ยื่นมือผายเชื้อเชิญให้ฉันนั่ง จากนั้นเดินอ้อมโต๊ะน้ำชาไปนั่งลงบนเก้าอี้ตัวเตี้ยฝั่งตรงข้ามข้ามฉัน แล้วเริ่มต้มชาให้
“นายก็ชอบภาพวาดด้วยเหรอ” ประธานล้างถ้วยชาพลางรินน้ำลงไป เอ่ยถามขึ้นอย่างสบาย ๆ
“ชอบชื่นชมความงาม แต่หลัก ๆ คือสนใจบทกวีที่จารึกไว้มากกว่า”