เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 86 เยือนประธานซ่งผู้มี “อดีตมิอาจเหลียวหลัง”
วันที่หกเดือนหนึ่ง อากาศแจ่มใส
พี่เขยของฉันขึ้นรถมาก็เอ่ยปากทันที “ไปเขตตะวันตก แถบชานเมือง ใช้เส้นทางวงแหวนรอบเมือง”
พอพ้นตัวเมืองเข้าสู่ทางหลวงวงแหวนรอบเมือง รถก็เริ่มเร่งความเร็ว แล่นฉิวประหนึ่งสายฟ้าแลบ
พี่เขยเอ่ยชี้แนะฉัน “ซานหง นายคิดจะลงหลักปักฐานในอูเซียง ก็ต้องมีสถานะติดตัว ไม่อย่างนั้นคนอื่นจะเรียกขานนายอย่างไร เรียกมหาปรมาจารย์ว่านงั้นหรือ ฟังดูก็รู้ว่าล้อเลียน นายไม่ใช่มหาปรมาจารย์จริง ๆ เสียหน่อย
จะให้เรียกอาจารย์ว่าน ก็กลายเป็นเรื่องเดียวกับพวกช่างไม้ ช่างสาน ปรมาจารย์ช่างตีเหล็กไปเสียอีก วงการของนายนี้ ยิ่งมีความรู้ภูมิปัญญาก็ยิ่งเป็นที่ต้องการ การถูกเรียกอาจารย์มันลดระดับรสนิยมของนายลงไป
จะเรียกคุณว่าน นายก็ดูจะหนุ่มแน่นเกินไป หรือจะให้เรียกเสี่ยวว่าน ก็ดูเหมือนไม่ให้เกียรตินายอีก
เพราะฉะนั้น การที่นายไปเป็นเลขาธิการที่สมาคมวรรณกรรมร้อยแก้ว พอถึงคราวออกงานที่เป็นทางการ คนอื่นจะได้เรียกขานนายได้สะดวกปาก นายฟังแล้วก็สบายใจด้วย”